четвртак, 30. јун 2016.

Сега поинаква ли си





Стојам сам на самиот раб од Галаксијата
и малку кришум со нејасни желби те гледам
пробуваш да се отргнеш од осаменоста која ти доаѓа галопираќи
не си се променила
и не се прекоруваш за некажаното збогум
сепаќ сеќавањата се тие
зарем не
кога душата моја голтка упокоена вода се напи
Ангелот милостив се појави
И со прст покажа кон судбината
Која великодушно гробови растураше насекаде
Само рече
Тоа било твоето милосрдие
Од се тоа мртвиот јазик легна во устата
Носеќи ја болката во утробата
А ти со прикриено поругание се препокри
И тргна во жетва на покојници

Што
Сега поинаква ли си
Не ти се подбивам
Но знам дека еден ден и ти ќе клекнеш пред судбината

Со силно стегнати тупаници


Нема коментара:

Постави коментар

Пробај да заплачеш

Пробај да заплачеш Исто онака Како што секогаш плачевме во оние денови Кои небеа дождливи Знаеш Земјата не го бараше тоа о...