понедељак, 19. фебруар 2018.

Неоптеретени со постоењето




Неоптеретени со постоењето
Пристигнавме пред овој миг кога треба да се разделиме
И никогаш повеќе да не сонуваме допири
Од утре
За сите други се ќе биде исто
Само нам
пурпурот веќе нема да не радува
Мракот нема да не плаши
Ќе заборавиме на сите слики што ги цртавме во мислите
На усните само скрамата ќе остане
Подарок од јадот собран
А потоа
На другите ќе им раскажуваме
Како мирисаат соништата
Како изгледа да се изгубиш во лавирнитот на душата
И како соголени стоиме,небаре сме суви ветки

Од утре
Неоптеретени со постоењето
Ќе гледаме
Како пеперутките се радуваат на светлината од фенерот
При тоа
Слушаќи ја симфонијата на ветерот
Која буди нечии спомени.



недеља, 18. фебруар 2018.

Од Љубовта позајмив Сто Алтани




Од Љубовта позајмив сто алтнаи на заем
за да и платам на Судбината
да ги трошам сите години со тебе
но ти
од рацете ми ги грабна
и на пазарот ги потроши
за грст туѓа машка пот
за тоа
Љубовта ми прости мене
Но Јас самиот на себе неможам да си простам
Што бесцелно сум ги трошел годините
Во лутање на празни денови
И ти знаеш
Потоа
Бев на север
Но беше слично таму како срцето твое
Бев на Југ, зраците пеколно печеа
Како лагите твои
За промена отидов на исток
само пустина имаше
Единствено на запад весело беше
На секој чекор по булеварите
Курвите танцуваа и со непознати

А денес
Денес, доволни ми се и два мангари за да сум среќен
Но сепак
Паричката во џебот ја чувам
Потребна ми е за скеларот.






субота, 17. фебруар 2018.

Обиди се да ме разбереш





Обиди се да ме разбереш
Зошто неможам да и избегам на Смрта
Ова туѓо небо неможе да ги измие лузните од душата
Со сите свои залези и изгреви

Обиди се да ме разбереш
Зошто тука сите насмевки кои се раѓаат
Се тешки како карпи грамадни
И болат кога пукаат на илјада парчиња

Обиди се да ја разбереш
И надежда зошто постојано оди папасано
Бесцелноста ја измори
Сивилото ја тера да се врти постојано во круг.



Јас сум само еден Сонувач





Јас сум само еден Сонувач
Кој има причина во непостоењето
Да го бара сопственото постоење.

Роб на чуствата кој по патишта ита
Бараќи парче тенка нежна свила
Во која би ја завиткал својата тага.

Изневерен од судбината
И верен само на курвите
Каде миг утеха најдувам.

Прогонет од Љубовта
Со малку натажени очи
Ја пијам тишината,одеќи тивко
На работ од пеколот.

Единствено,со сенката,мојот вечен пријател
Деновите во кафез ги затвораме
И гревовите не ги признаваме.



Ако некогаш




Ако некогаш
Почуствуваш дека капките од дождот
Се солени,и те печат по кожата
Да знаеш само
Тоа се моите неисплачени солзи
Кои
Сум ги оставил одамна
Во рацете на судбината
Кога таа ми заврти грб

Ако некогаш
Слушниш како ветерот тажно завива
Да знаеш само
Тоа се моите оставени воздишки
Некаде на Марковите Спили
Кои ги остави во една ноќ
Кога немаше месечина.

Ако некогаш
Ете така од досада,наминиш во минатото
Слушни ги скитниците како раскажуваат
За скитникот кој подарува бесплатно насмевки
И мигови исполнети со радост

Но ако некогаш
Ја слушниш виолината како свири тажна песна
Замини од тој простор
Лесно ги препознава лажните солзи
И виолинистот.




петак, 16. фебруар 2018.

Се случи тоа




Се случи тоа,па ете те изгубив Тебе
Но некаде во парчињата на времето
Се пронајдов себеси
Навистина,сега неможам да го видам виножитото
Но и ти,не си веќе миленичка на Месечината
Но сепак не попуштам под теретот на надежите
Ни пак се давам во глупави мртви спомени

Напати
Се губам во бесконечноста на мигот
Каде се спојуваат сегашноста и иднината
Сакаќи во тој миг
Да ги оставам сите мои некажани зборови
Сите мои скриени погледи
И сите некапнати солзи

Чудно
Чуствувам дека сеуште постоиш во некој пеколен ден
Каде ветерот не си игра со твојата коса
А насмевките ти се обврска а не задоволство

Се случи тоа
Ете сега сум во едно парче,тажен
Во второто сум уморен
Во третото сум малку безгрижен
Којзнае каков ли сум во последното парче.




четвртак, 15. фебруар 2018.

Казамати



Од деновите казамати направивме
Празникот на душата не го славиме веќе
Во залезот на сонцето не се прегрнуваме
Во мракот не се забавуваме
Со ѕвездите не разговараме
Утрата не ги сакеме
Чекорите не ги слушаме
И вие повторно кажувате
Дека времето не е злокобно.

Неоптеретени со постоењето

Неоптеретени со постоењето Пристигнавме пред овој миг кога треба да се разделиме И никогаш повеќе да не сонуваме допири Од утр...