субота, 19. август 2017.

Ако некогаш



Ако некој ми рече
Дека сум изрод Македонски
Јас ќе му речам
Дека е кодош,роднина на Јуда
И така тој нема да се налути
И така јас нема да му се налутам
И тој можеби е во право
И јас можеби сум во право
Ако некој ми рече
Ти си ја продал Македонија
Јас ќе му речам
Ајде да ги делиме парите
Тој нема да се налути
Знам со вино ќе ме угости
Јас со вино ќе го усгостам
Така двајцата богати ќе бидеме
Ако некој ми рече
Ти си србоман
Јас ќе му речам
Ти си бугарофил а којзнае можеби си и гркоман
Тој нема да се лути
Јас нема да му замерам
Та нели и дедовците наши така зборувале
Ако некој ми рече
Јас сум Македонец
Нема да му поверувам
Па зошто да му верувам
Кога и мене ме убедуваат
Себеси да не си верувам

Дека сум Македонец.


четвртак, 17. август 2017.

Умеам да господарам со зборовите.





Умеееш да господариш со зборот
Денес некако цинично ми возврати огледалото
Небаре си генерал на стоилјадна војска
Војуваш со гранати од утробата твоја.

Недопирлив сум
Вечен како Бог
И Бог сум навистина,глаголам
Со забите кои брана на јазикот ми се.

Не, извикувам
Се натпреварувам само со поколенијата
Ете така лутам по крвави судири
И во моите сини сини очи тогаш пеколот е санта мраз.

Ги совладувам со мојата воља
Тоа е мојот закон што го почитувам и во крвта
Ги затворам очите,
И од заборавените еха на далечните векови ги собирам.

Препуштетеми се покорени
И спровретесе повторно низ темните ходници на виугите
Не ми давајте леб,месо,риба смрдена,не бидете злобни
Закрпетемија кожата и вечни бидете.

Јас сум прв од лозата на Бесмртните
Боговите се такви,некако со олеснување воздивнувам
Ќе ве престорам во пеколни птици,потајно да плукате
Не цимолете,кришум се заколнавте пред сребрениот крст.

Созреете,зреете,презреете
Додека одмарам со посебен мирис на досадата
Нема да ве удавам со граматичка правилност
Вие самите кажетеси,ова е придушена патетика.

Секој владее само еднаш,еднаш,и само еднаш
Смислата на идејата е да ја спрегне енегријата на недостижните далечини
Сугестивно во мракот ќе ве ослободам
Ќе го наречам,вие запишете,ова е Генијално лудило.

Простете
Простете ги испуштив веќе нишките на времето
Ова нека биде запишано како  благородна закана
Со неизбежна решителност и крик на слава
Утрешните мртовоци ќе преземат власта во иднината
Во тој неизбежен процес  ќе сотрат
Блуд,омраза,страв,
Потоа
Потоа во леплив мрак,и матна светлост
Во тој темен ковчек,говорникот ќе биде недовршена слика.

Во далечините завива тажно сирена
Со пролетна мелахонија
Веќе немам никаква дилема
Чиј е светот,на живите или мртвите
Се заколнав,Бог ќе бидам,сноп на светлината
Неможете намене да видите дамка
Го покривам тука огледалото со недогледно платно.

Јас
Умеам да господарам со зборовите.








среда, 16. август 2017.

Сокријтеме под порите на вашата кожа




Сокријтеме под порите на вашата кожа
И така ќе уживате силно,силно со вашата омраза
Нема да бидам и тогаш ваш роб,ни пак послушник верен
Но сепак нема да ви ги парам ушите со мојата искреност.

Роден сум да буричкам по душата
Повеќе во мојата,помалку во вашата
Но сепак моите гревови не се обични
Оти тонам секојдневно во сластите на Животот.

И ќе речам повторно,ве Љубам сите подеднкаво
Оти можеби ја гледам вашата иднина,каде тропам и таму
На портата од вашите срца,онака потпрен на Брезата која ја засадив
Вие одрекувајте и понатаму дека не е така.

Сега кажете,лажливец сум,а против лажливците зборувам
Ја скрнавам вашата чистота,се опијанив од чистототата,можеби е тоа
Не кажувам за крај Амин
Ќе го разбудам гневот,а гневот е кратко лудило кое горчините ќе ви ги рабуди.

Не ги знаете моите патишта
И не ме силувајте веќе со вашата милост
Макар и ме сокриле под порите
Ќе талкам и понатаму по патеките на моето срце.





субота, 12. август 2017.

Ѕвезден непокор



Мачните мигови на проклетијата се сновеа внатре во вените
Пишуваќи ја така со крвта темната книга на јадови и чемери
Недозволуваќи притоа да се стркала барем една солза,врела,сјајна солза
Зарем станав исконска подвижна табла каде небото ги пишува своите тајни.

Да рече сенката,ова е самракот каде љубовта се губи во парчиња
И се препушта на сивата осама
И реков,ако треба ќе ја силувам ноќта,онака како ѕвер
Како некој бесрамник кој не се плаши од жигот на бесконечноста.

Сенката зареви кутрата,о бескрајни црнила прегрнетеме
Овие проколнати ноќни талкачи сакаат болката да ми ја подарат
И така
Ширеќи ја околу неподносливата реа која крајот го најавува.

Од далечината,млаката насмевка на нерасонетото сонце
Го влечеше возбудливиот круг на светлината
Кажуваќи му на ѕвездениот непокор дека е време за одмор
Само сенката остана во се ова на аголот од темната уличка.




среда, 09. август 2017.

Дозволетеми



Дозволетеми моите солзи да потечат
Пред тие да се исушат некаде длабоко во Изворот на Душата
Навистина Дозволетеми
Зошто гревот залепен на градите од една Блудница ме вика
Навистина дозволетеми
И мирувајте во вашата лага дека сте поголеми Светци од мене
Нема да ги осудам вашите мисли за сето ова
Ќе оставам вашата срамна смрт да го направи
Навистина,доволетеми

Моите солзи да потечат заедно со Гласот на Невиноста.


уторак, 08. август 2017.

Ако сте Пагани



Ако сте Пагани ,веќе го знаете
Ако сте ништоверци,насмејтесе и на ова
Како и на се друго што се смеете

Беше мирна,беше тивка
Толку тивка што понекогаш и тишината неможеше да ја препознае
Не зборуваше,не беше нема
Но во погрешен момент изврши емоционално самоубиство
А толку долго го чекаше совршениот момент
Кога болката ќе се смиреше,таа да си ја раскини сопствената кожа
И да каже насекаде,Јас сум Самовила
Но утехата,таа проклета утеха,ја однесе во ѓаволскиот круг
Каде внатре,само едно слушаше,не си родена за љубов.

Глинена девојка,да, ќе ја наречеме глинена девојка
Ќе ја поставиме во центарот на сите галаксии
Гледаќи како ѕвездите и се радуваат
Можеби тогаш длабоко ќе воздивнеме,без да се проколнеме
Додека наоколу три земни сили се соединуваат
За повторно да кажат
На човекот не му е дадено да гледа чуда
Само срцето ја има таа привилегија
Но
Порано или покасно сето ова ќе го разберете
Паганите за ова знаат откако се роди времето.





недеља, 06. август 2017.

Се е тивко наоколу



Синото мастило што ни течеше од срцата
Денес стана црно
Утре најавија дека ќе ни течи од вените
Потоа
Сите до еден ќе станеме неразбрани поети
Кои  пишуваат по земјата
Задутре
Тоа проклето задутре
Кројачите на судбини им го оставиле
Велат на стотина луцидни сликари
Морало така,тие
Црните облаци од запад
Да ги обојат со бела боја
И чудните изгрејсонца
Да ги состават во мозаик од парчиња
Мигови извлечени од сеќавањата
Идната недела
Во ова мало опустено место
Ќе дојдат вајари
Ќе прават кипови со ликови среќни
Насмевките,зборуваат така некои,и од џеповите
Е де,од киповите ќе им паѓаат
За идниот месец
Некој од пиајниците само ќе раскажува празни приказни
Ама сепак
За да не биде тивко
Смислиле
Орди од кучиња скитници да лаат насекаде
Така никој да не каже
Се е тивко наоколу.



Ако некогаш

Ако некој ми рече Дека сум изрод Македонски Јас ќе му речам Дека е кодош,роднина на Јуда И така тој нема да се налути И така...