понедељак, 21. мај 2018.

Се е поинаку




Додека Амброзијата на Љубовта течеше
Белите коњи го започнаа танцот под виножитото
Среќата,беше започна златната купола да ја извишува
И сончевите лачи осамата ја спобудалија со тоа
Од сето ова
Скрбот остана залепен само кај малоумните
Започнав во сето возвишување
Челото да си го мијам со солзи
И со пламена песна
Го уривав лажниот Бог во срцето.

Сега знаев сигурно
Оковот на празнината небеше наоколу
Ни пак тие сладострасни безредија кои мигот го крадеа

Не ми замерувајте
Што синиве очи со болскот ми се полни
И што златникава пајажина ме прекрила
И што ноќта сега со меки нежни усни ме љуби
Знае
Дека не би ја скрнавел нејзината невиност
што небесите и ја дадоа

вие
немора Љубовта да ми ја возвратите
доволно е само на земјата гревовите да и ги оставите
нека ги цица лакомо

Сето ова не е сказание
отворетеги очите
и допретеги ѕвездите
нека и на вашите дланки капки Амброзија потече
и небидете веќе тешки
со утроба каде е наталожена горчината

и пак велмам
повеќе личи сето ова
како мелем за човечката тага
нелипајте
и не купувајте од Јудејските трговци златни нишки
така оковите не ќе ви пукнат

се е поинаку
кога амброзија ќе се напиете

се е поинаку.












недеља, 20. мај 2018.

Плачи Земјо




Ја допрев со лицето земјата
а таа роморот кој беснееше наоколу го смири...
и реков..
ајде да плачеме заедно..
Јас
јас ќе плачам за сите мртви неродени денови
а ти..
ти плачи за сите безимени гробови..
и кога солзите ќе ги потрошиме
повторно заедно ќе ја кажеме Молитвата за дождовите..
за да лијат потоа...
силно
толку силно што јама таинствена се отвори од лиежот..
белким тогај земјо
гревовите од месото да ги одвојам и во јамата ги нурнам....
плачи земјо
плачи зошто ако не плачеме ќе пламнат Небесата
и обајцата пепел и прав ќе не сторат.


Бидете отпорни на стравот




Ако ноќта ве попречи да создадете своја храбра епопеја
Тогаш во утрото рикнете победнички пред светлината
И поделетеја на половина
Од сето тоа кожата на мракот ќе биде ранета
А вие сепак ќе бидете уште рано,познат лик во денот.

Од стреата не се плашете кога ќе застанете
Туку низ ноздрите нека ви се спроври тогај човечки здив
Напнетесе,и воздишката откинете ја
Така ќе кажете дека не сте грутка земјата врз земјата
Нема да видите,но црните Ангели ќе бидат тажни од ова.

И бидете отпорни на стравот,додека суво прашувате
Ќе им биде ли тешка дланката на усните,кога ќе им ја ставам на сенките
Кои споулавено како гнасни пци,до вчера ми паѓаа на градите
Бараќи да им бида пленик во нивното празно време.

Утре,ќе заборават на сите ваши денешни подвизи
Додека светлина ќе им се коти на сите
Но вашите шупливи коски ќе го запамета сето ова
И потик ќе им даваат на сите кои ќе липаат молитви.




субота, 19. мај 2018.

Од другата страна на Огледалото





Од другата страна на Огледалото
Гневот,беше се вознесе за Бог,и нареди
Бескрилните молитви да лазат по земјата
Надежите,со горчливи попарени треви да ги папсаат
И сите,ама сите,крвнички да ги гледаат облаците
И никој да не се срами од голотијата
Демек така времето ќе трчало побрзо од вчера.

И ете сите се восхитиа на таа судбинска лага
Се додека во скутот на ноќта не започна да се испилува новиот ден
Кој утехата ја носеше,тој благословен мелем за душата
И,им намигна на очајниците
Во пурпурот да сркнат со усните по малку света вода.

Нејсе,митот на илузијата повторно беше срушен
Но гневот,забесто неспокојство распливна
И повторно празен сон во главите всади
Пцуеќи погано,мајки,синови ,браќа
Кои во суводолицата седеа
Замајено пред Огледалото
Додека наоколу нивните сенки исплашено молчеа.








петак, 18. мај 2018.

Ах, Земјо,Земјо





Ах, Земјо,Земјо
Сета послана со чемерни стапалки
И сонот ти го исплашија
И обрачите ти ги вудвосаа
Та црни цветови секаде насеаа
Од сето ова,се рониме како грутки варовник
Пагурчето ни се одмили,не оти е празно
Ами пелин ракија не послужија денес на пладне
И сетне,како Пауни таму на Агората од Дедо се шепуреа
Е де,тие кои до вчера талкаа во Проклетијата
И од звукот на камбаната бегаа како улави.

Ах,Земјо Земјо
Сега чинам си Легенда со расцепена глава
Која се морничави и од младото лудо ветре
Татнежот ли ти го поклопи гласот
Кажими
Или превезот на тишината те препокри
Што стоиш само така во мракот.

Ах,Земјо,Земјо
И тебе некрологот те исплаши
Та снеможи,глас немаш да викнеш
Пејте деца мои
Оти реата на Натемаго е страшна
Челата ќе ви ги дупни,и ќе ве гони како диви јарци насекаде
Во Црквите не ќе се клекнува веќе
И не ќе звонат нивните мали благословени метални срца.

Ах, Земјо,Земјо
Сета послана со чемерни стапалки
И сонот ти го исплашија
И обрачите ти ги вудвосаа







среда, 16. мај 2018.

Искачи се во непознато соѕвездие




Те гледав
Како из’рти од својот грч
И проба да ја налутиш тишината
За да не ти се склопат разјадените клепки
И повторно,со својата незрела омраза развеа горчливи мириси
Кои се родиле одамна во мракот на твојот разум.

Аште  ли апежот во туѓите срца
Ти носи врелина во крвта
И аште ли ќе се поклонуваш пред ѓаволско копито
Стара си веќе,полна со смрт
Доволно ја наѓубри земјава со твоите пакости,зарем не.

Ако носиш во рацете,нешто повеќе од умирачка
Еве,ќе ги затегнам уздите на животот
И сите грутки молк што ги собрав,во неврат ќе ги фрлам
Така,трагите на гонењето ќе ги снема.

Веќе блиску си до небото
Утре,во пурпурот додека паѓаат солзите на Самовилите
Измиј ги сите твои стари и заборавени гревови
И чекај,кога двете Вечности ќе се спојат со делче од миг
Искачи се во непознато соѕвездие.









уторак, 15. мај 2018.

Стои сеуште скаменето камата




Со крцкотот на катниците го задушував ревот во себе
И оставав пискотливиот ветар да ја отвори спиралата на времето
Каде меѓу разбуфтаните камшици врз грбот на бедните
Стои сеуште скаменето камата меѓу скрките
Одвреме навреме ќе се јавеа,будалести херои,со набабрени утроби
Суви и жилави,чекаќи со неа да станат гонители
Но во залезот ги наоѓаа вкочанети,со крвави солзи.

Наслушнете,скркивие еве повторно пукаат од клетвите
И најавуваат нова свадба
Која ќе им подари модрикава тага на многумина во приквечерина
И притаена тишина,во која нема да се ронат млади ѕвезди.

Еххх,глаголам,глаголам,глаголам
Отворете ги очите,оти спиењето е чисто предавство
И не давајте горчливото семе да ви го исуши срцето
Околу очите темна рамка да не ви става

И доверливо ќе ви шепнам нешто
Сакав да бидам денес Хамлет
Да им се одмаздам на пупунците за предавството кон земјата црна
Што нивната неизмерна тага и зовриен гнев го истураа обилно
А потоа,во своето лудило,измислуваа приказни
Дека се вестители на светлината.

Сега ќе оставам,невидливата вода да потече
И проколнатите нека се измијат од гревовите
А ние,не сме слепи...нели
И за олтарот на Црквата,и за Лулката
Камата од скрките ќе ја извадиме....ако треба.....







Се е поинаку

Додека Амброзијата на Љубовта течеше Белите коњи го започнаа танцот под виножитото Среќата,беше започна златната купола да ја изв...