уторак, 24. април 2018.

Призрак на минатото




Крикот веќе не доаѓа од Бездните
Тој проклет крик  веќе живее во мене
Како некое величенствено суштество
Со илјада златни крлушки наредено
И саде раскажува за некое неслучено зло
Дека деновите неродени ќе се распарчуваат
Дека ќе горат како суварки
Дека коркачи мажи ќе станат генерали славни
Дека солени ветришта ќе ја бришат добрината од срцата
И дека со свето вино блудници ќе благословуваат

Без ум ли си,знам некој ќе ме праша
А Јас само безгласно ќе заплачам
Ќе се прекрстам
Со молитва во себе
Ќе го развлекувам крикот
Се додека не стане призрак на минатото.



четвртак, 19. април 2018.

Не молчи





Ако сеуште само немееш
И од местото го гледаш низ молкот Бескрајот над твојата глава
Значи пламенот во твојата душа не пламти веќе
Ти
Кој се нарекуваш Македонец
Ајде, не се лажи ни себе,ни другите
Дека ако молчиш Небото ќе се смилува над тебе.
Или некој непознат поет
И полупијан виолинист,утре
Низ песната и тажаленката ќе зборуваат Славно за тебе
На тие кои ќе се родат после тебе
Знај
И бронзените звона ги пренесуваат големите зборови
Само на тие кои гласно кажуваат
Не молчи
Зошто молкот е пострашен и од најстрашната смрт.


среда, 18. април 2018.

Сето ова е лага





Песочниот часовник зарѓа,тогаш кога лиеа киселите дождови
Но ете,се роди одеднаш ,чинам тоа беше во пустината
Парадоксот Со своите тесни временски ходници
Овде онде,беа малку искривени
Каде секој себеси се гледаше во просторот
Како војува со збеснати ѓаволчиња
А потоа остарен,пладнува под тривековен даб со самовили
Некои,од убавината побудалуваа
И ја оставаа среќата за нив да плачи
Додека тагата шеспати умираше
Необично беше се тука
Па и демоните добрини невидени правеа
Додека Ангелите ги камшикуваа луѓето
Само два,тројца збеснато викаа на цел глас
Не, ревеа како ранети ѕверки
Сето ова е лага
Сето ова е само привид
Кога ќе се рабудите вистински
Вашите души ќе танцуваат.






уторак, 17. април 2018.

Како Петко Вампирот од приказните на Дедо




Со својата скрб и будалестата надеж
Ископував зло од каменот црн
Мислеќи така,дека злото во Човекот е мртво
И им глаголев катаден на добитчињата невини
Дека нивното умирање е хумана работа
Која судбината им ја одредила на Сведен Голем.

А потоа
Кога низ катниците ми се цедеше крвта нивна
Не се чуствував бедно,како Петко Вампирот од приказните на Дедо
Ами возвишено,нивната смрт,со вино кисело ја славев
А потоа,полупијано,на каладрмата и раскажував
Додека  во чвор чуден ги плеткав чекорите.

Ами убавини беа тоа,да знаете само
Кога на туѓата смрт утеха и давав
Или ме убеди така Цвета Блудницата
Која на Боските Свои тајната Вселенска ја имаше залепено
И кожата и мирисаше на мелеми од треви исцелителски
Ех, кога Бедрата ќе ги раширеше
Лечеше и страшен очобол и миреше секакови тегоби.

Сега вие,со презрение не ме гледајте после ова
Оти живеам за смрта нивна
И за призрачните патеки кон постелата
И не ме нарекувајте кучкин син
Туку научетеме како да јадам варена коприва
И како да го наслушнувам животот
Кој пее секогаш со молбени арии во срцето.









субота, 14. април 2018.

Мирисот на Рајот го носеше со себе





Мирисот на Рајот го носеше со себе
Кога вратите на моето срце ги отвараше
Стоев,малку занесен,малку со исплашени детски очи
Додека радоста потсконуваше на моите дланки
Светлината,ах таа светлина ме заслепи
Недаваќи ми да ги видам твоите црни криља
Нејсе, си реков тогаш
Како и многупати после тоа
Но никогаш не запаметив,кога се роди болката
И од која небесна шурка протече бесот
Твојата присутност ја расфрлаше насекаде
Правеќи да заспивам тивко како времето
Негледаќи дека светот околу нас е јама без дно
Ете ,реков Ах,сега ќе кажам ех
Кога и пламенот на пеколот би ме прегрнал
Не ќе се жалам
Ако знам дека и ти некаде во мојата близина се смееш.






Кон голтарите кои мислеа дека се Буржуи




Додека свеќите на многумина им се гасат,Јас немам веќе солени солзи за нив да плачам,само брзам во времево,и внимавам,на секаков начин да и се спротиставам на Смрта,не да ја понижам,или да се и се посмевнувам..ами..несакам сега да станам бескрвен бегалец во глуви простори.
Немојте да сте помислиле,секакви молитви да баботите пред неа.не ќе ви даде да цицате од нејзината боска млеко бело,или пак некој млак сон,ами ќе стори се,да не сватите дека е веќе ноќ,долга ноќ,бескрајна ноќ.
Треба да знаете дека тагата го уби злото во мене,и можеби затоа сега ни воздишка,ни копнеж будам за вас.
Со грч се држам за земјава,и барам,не плодна земја на која би сеел глуво семе,ами карпа за завет да сторам,и со ококорени очи само да гледам како леунки со клетви дојат,како живите им се восхитуваат на мртвите,и како на скаменети опинци многумина вообразени се враќаат.
Ништо,ништо нема да биде веќе од оваа спржалена земја..и велмам на Враната карши мене,ај опулисе кон нив..кон голтарите кои мислеа дека се Буржуи..не скрбат,туку оставаат врз нивните ќерки и жени,апежи стрвниците да ставаат..некои и живо месо кинат..за од излитен пехар вино да испиат..
Не се ни улави,не се ни бедни,ами само сенки кои крадат драм светлина..
Глаголиш сешто..подвикнуваат пупунците кои потсконуваат на правот кој останал од вчерашниот ден...во средината на Мај.тука ќе дојдат улави ветришта,и ќе не плисни порој здивен..и многумина ќе се простат од сонот..и див лук само ќе се јади..и грст пченица богатство ќе биди..чинките ќе оживеат.мртвите ќе се пробудат..живите ...со луциферијанците козите на угар ќе ги пасат..и Манастирот ќе го рушат..
Сето ова,некој луд Петко кој на сите им личел на измитарен стаорец го напишал на некој стар папирус,и го ставил во ќуп кој неговиот дедо го оставил,три педи свинска маст врз тоа ставил,и се упокоил мирно.
Кога смрта глодаше врз купот од човечки коски,ова го најдов таму..и сега незнам..дали е само запис од некој стаорец,или пророк..ама распетието го гледам и во овој изгрев..а кругот кој вчера го пишуваше белината,сега некако е испрекинат..кој ќе ти знае...



петак, 13. април 2018.

Имам порака за сите кои јад доручкувале



 Што е крстена Душо

Не ти чини и ова расо од парталчиња
Мислиш си грда како некоја сојка опустена
Или збрлавен пупунец
Ами улава си до таа мера
Што ни сенката на Манастирот неќе те покрие
Го имаш чуството дека си мала
Ај зини,па надеж ќе ти дадам
Умираш во секој заод
А не воскреснуваш со лилавиот пурпур
Молиш да те вратат кај коските пожолтени
И акаш по друмој небаре си проколната
Не се бориш за иднината своја
Ех душо ,душо
Македонска
Беше блага по нарав
Ти,која низ виното ги кажуваше молитвите
И ни ја лекуваше палавоста
Ти која го носеше мраморниот крст на грб место нас
Ти не нурна во некоја своја тишина
За да талкаме безгласни низ домот
Ами слушам
Сега со лесков стап ќе не Благословуваш
И со црн темјан ќе не подчадуваш
Кога утре
Сушите,гладот и чемерот ќе не сотрат

Имам порака за сите кои јад доручкувале
Вчера,додека првите ѕвезди се спуштаа на сводот
Сум ти заспал покрај морето на светлина
Чинам тоа беа позлатените Божји Нозе
И натемаго беше таму,одлево
Малку се тетеравеше со мали полумесечини во рацете
Заплакав,со горчлив вкус
Оти воздухот беше невидлив
Не пиев тогаш мрак и крв да знаете
И узнав
Оваа пролет стануваме сите покојници
И утре кога ќе ни ја ораат кожата
Кога ќе ни продолжат родот под земја
Не ќе воздивнуваме лесно како во детството
Ами ќе знаат само по дамките на земјата
Кои на ликот ќе се јават
А душата Македонска
Таа како скриено злато Млад Апостол ќе ја носи
И на мрсулковци како нас не ќе им ја дава

Нејсе
Се е испомешано
Не ме спомнувајте,проколнат сум
Проколнати сте
Оти пред сонливо сонце се поклонивме
И се наранивме со тајните на притаениот ѕвер
Утре,некоја непрокопцана ќе роди пис дете
Кому времето нема да му биде вечно
И само со солени созли ќе се радува
Нејсе
Утре на педа ораница свадбарско оро ќе играме
И ќе имаме облик на чудовишта.









Призрак на минатото

Крикот веќе не доаѓа од Бездните Тој проклет крик   веќе живее во мене Како некое величенствено суштество Со илјада златни крлу...