понедељак, 15. јануар 2018.

Зошто сте несреќни ?




Зошто исплашени избегавте во соништата
Оставаќи ја душата да скита во вековите
Зарем не требаше да биде поинаку
И зошто не го погледнавте светот со вашите очи
Туку  тргнавте по лоши патеки
Оставаќи низ прозорот на времето да дуваат урагани
Кои ги однесоа сите стремежи
И ве претворија во робови на страсти

Погледнете,продавачот на насмевки осамен е
Хроничарот само тажни приказни запишува
Не пеете песни,само урликате како волци осамени
Не гледате во небото,мислите дека пеколот ќе го видите

Зошто
Зошто сте несреќни

Кога Љубовта е насекаде околу вас.


Ајде да побегнеме од Судбината




Ајде да побегнеме од Судбината
Мојата и твојата
За да се венчаме со Вечноста
И на почетокот од нашата прва и вистинска патека
Со солзите радосници
Да ги тетовираме нашите имиња
А потоа,ќе те фатам за рака,невино,слично на првиот пат
Одеќи низ тревата зелена
......Носени од младите луди Ветришта.
Да ги заборавиме сите сеќавања

Ова е само дел од писмото
што го носам уште на градите залепено
додека танцувам повторно некое тажно танго со непозната жена
која ја пронајдов во еден згужван и фрлен сон
......каде сите беа уморни од играта на прстите
...од бесцелното гледање во стари часовници
И загушливиот воздух,исполнет со ефтини парфеми.

Којзнае дали оваа пролет,ќе дојдат љубопитни ластовици
Кои нема да се плашат од темните шуми
Да ги надлетаат
Носеќи го писмото до нејзниот прозор.














недеља, 14. јануар 2018.

Само јас и темјанушката



Само јас и темјанушката останавме да се сеќаваме
На мирисот од твојата коса
Само Јас и пурпурот наутро го оживуваме твојот лик
А потоа во Светлината од денот ја бараме твојата насмевка
И небаре сме проколнати,малку тагуваме
Одеќи со спомените собрани на дланката
Затоа те молам,немој да пееш
Ќе ја разбудиш тагата,која едвај ја оставив во темнината

Можеби затоа сега со соништата ги крпам сите порази
Со желбите ја хранам надежда
И чекорам кон светот

Каде што луѓето плачат само од среќа.


Еден Ден



Би ти подарил зрнца од мојата искршена ноќ
За да го закитиш сивилото во твојот монотон ден
Додека се борам со дилемата
Дали да ја напишам песната
За жената која сакаше да биде сакана
Би можел и да оставам на прагот од твоето утро
Полупапсани и полумртви туѓу воздишки
Што ги пронајдов,заборавени,или фрлени сеедно е сега
На клупата во стариот парк
Каде седев и го мирев хаосот на мисли
Но никогаш не би се осмелил
да го пуштам мојот плач да допри до тебе
знам,ќе речиш тогаш со малку сарказам
дека е тоа некое кучешко завивање

да еден ден ,сетику си кажувам
во еден чуден но инспиративен ден
ќе ја напишам најубавата песна
за жената која сакаше да биде сакана.


субота, 13. јануар 2018.

Во исчекување на Пролет



И твојот град ,и мојот град,се туѓи за нас
Исполнети со прашања без одговори
Полиени со сива боја  слична на непостоењето
Без грам на светлина,само со една улица
Која постојано мириса на застојан воздух
Овде онде по некој плач,и неми минувачи.

Можеби сето ова звучи чудно
Но импресиите од гледање во прозорецот ги нема
Чекањето веќе никој не го мери
Времето е исто како и минатиот вторник
И минатиот Април

Ќе оставам пролета да одлучи
Како ќе не пречека
Дали со аплауз
Или небото ќе го сруши над нашите глави.





петак, 12. јануар 2018.

Недовршена приказна



Зборуваа  во празнината,кога ќе ги стретнев
некои со продувани мината кои имаа
Дека во сите некрстени денови ако стоиш пред огледалото
Точно на полноќ
Ќе можиш да ги видиш отчукувањата на срцето како слики мали
Воздишките како облачиња сини
А непреболот како молњи лути
Зборуваа,зборуваа,а потоа,ќе ја изгаснеа музиката
За да биде повторно тишина насекаде

Мислите дека ова е само метафора
Не
Ова е најголемата тајна на темнината
А Љубовта најголемиот успех во Светлината

Ете,сега знаете
Дел од целата приказна која треба да се допиши
Од некој друг осаменик
После моето заминување.





четвртак, 11. јануар 2018.

Вреди да се запамети




Вреди да се запамети
Росата утринскат што паѓаше во мај
И онаа октомвриска тага што чмае
Да не заборавам
И приказните кои останаа ненапишани во новиот нотес
Сега е пожолтен со три прсти прав врз него
Единствено што и сега е исто,е
Само лавежот на кучињата скитници.

Да,да,вреди да се запамети
И спокојот кој секогаш го миреше немирот
И ги собираше соништата на едно место
Правеќи ја така најубавата тишина
Донаа тишина која за многумина беше несватлива.

Но што да се прави
Мојата Боженствена душа е сеуште врзана
Во еден сиромашен Поет
Со малку изморено срце
А ти,ти изгубена птицо во ноќите без соништа
Зарем сеуште сакаш да скиташ во сите ненапишани стихови.





Зошто сте несреќни ?

Зошто исплашени избегавте во соништата Оставаќи ја душата да скита во вековите Зарем не требаше да биде поинаку И зошто не го ...