среда, 24. мај 2017.

Слушниго мојот тивок шепот



Оваа вечер запомнија како почеток на Бесконечноста
И не прашувај,зошто ѕвездите танцуваат само за нас
Остави
Сега и нашите сенки нека бидат среќни
И
Само слушниго мојот тивок шепот
Животот е поголем од секоа наша напишана приказна.

И
Молчи
Додека молитвено низ моите стихови ќе пишувам
И за тебе,и за мене
Зоро пурпурна,недоаѓај толку рано
Оставиме барем сега да ја облеам со Љубовта.

За тебе
Повторно ќе пишувам со азбуката на душата
И онака помеѓу редови ќе погледнам
Како стануваш капка на мојата дланка
Како во насмевката ја носиш енигмата
Во очите ги криеш сите тајни

Додека шепотиш на моето рамо


уторак, 23. мај 2017.

Бојата на Душата



Додека патуваше во ништавилото
Каде беше се тажно и пусто,животот ги палеше свеќите
Правеќи така патека на покајание
Не мене,туку на мојата душа
Јас бев тука,таа беше таму,скиташе низ болките
И се грчеше заедно со бескрајот
Имав толку сила да и кажам само два јалови зборови
Прости ми
И да се склупчам во клопче,исто како во утробата на Мајка
Кажуваќи си себеси,неутешна молитва
Ми недостасуваш
И денес,во оваа обезличена Недела.

Не се изненадив
Што надвор повторно капеа црни капки дожд
Што бунарот на заборавот клокоти со адска сила
Што ќе морам повторно да пиам чај од пелин тревки
И да мрморам зборови
Против сопственото постоење
Разберете
Не сум загрижен што мелахонијата ме обзема
Ни пак се грижам што курвата до мене рапаво воздивнува
Ми недостасува
Ми фали
Потребна ми е сега,токму сега
Душата
И сите нејзини Бои
Да се капам во тоа Боженствено Виножито
И повторно како некогаш
Пред полноќ да се прегнуваме
Во пурпурот да се насмевнуваме
Околу пладне да се радуваме
Пред зајдисонце да танцуваме

Разберете
Не глаголам во мигов
Моите празни ноќи да ги наполните со вашите монотони утехи
Не глаголам во мигов
Моите шупливи дни да ги потполните со вашите лажни прегратки
Ни пак од забава да,
Да ги штипите ветерот за да завива со волчји глас
Ни пак да ме замивате со Света вода

Глаголам во илузијава
Седеќи на исушена трева без никаков мирис
Душата,душата да ме слушни
И блесокот на секој нероден миг да го врати.









понедељак, 22. мај 2017.

Нестварно Постоење



Вечерва
Токму вечерва ќе пеам за тебе,со малку тага во душата
Месечината за мене ќе плачи
Додека хорот од штурци ќе ме придружува
Премногу те сакам да знаеш
За така лесно да те заборавам
А ти,соберија сета тишина околу тебе
И само слушајго ветерот како ги разнесува моите зборови
Ќе стојам на калдрмата
И ќе крадам парчиња испокинато време
Со затворени очи
За да не ги гледам празните далечини пред мене
Ете,собрав малку храброст
За да ги смирам сите немири
Не ми замерувај ако утре само молчам
Ќе живеам од денешните спомени

Сеуште постоиш
И во пурпурот,и во солзата
И во мртвиот ден
И во белата роза
И во скриената болка
И во лажната насмевка
Постоиш и во соништата
Кои ги носам на грбот како казна небесна

Имам уште толку време
На копнежот да му дадам облик на жена
Потоа
Ќе крикнам гласно,за вечноста да слушне
Како со старата виолина пееме
За нестварното постоење









недеља, 21. мај 2017.

Tisina vo Tisina: Помеѓу моето Ах,и твоето Ех

Tisina vo Tisina: Помеѓу моето Ах,и твоето Ех: Поминувам покрај моето Ах,закопан во темнината На бескрајниот Ум,редеќи ги сите имагинарни реалности Кои беа фрлени во бунарот на ...

Помеѓу моето Ах,и твоето Ех



Поминувам покрај моето Ах,закопан во темнината
На бескрајниот Ум,редеќи ги сите имагинарни реалности
Кои беа фрлени во бунарот на заборавеното време
И пред да кажам уф,ги ожививам
За да не станат крвави зборови кои ќе започнуваат со Оф.

А Ти,Ти која постојано гориш во Бездната на Лудилото
Со многу страв во себе постојано кажуваш Ех...
Оставаќи Животот да плачи за тебе
И таму каде што не му е место.

Минатото пишува зарем не,под налетот на жолтата светлина
Од лојаната свеќа,која остана да стои на прагот пуст
Ја гледам како се топи,исто како маската на ликовите

Доаѓа тишината,само ветерот скитник ќе ни прави друштво
Јас ќе стојам и ќе молчам покрај моето Ах
Ти,ќе го прегнуваш без солзи во очите празното Ех
Бидеќи и двајцата сме со сила избркани од сонот.






Детето и Бајките



Имам толку многу години
Што не паметам дека некоја Бајка станала стварност
Но паметам едно дете
Кое секогаш одеше во Продавницата за среќа
И купуваше полна корпа со насмевки
Ги делеше и кога солзи му капеа
И кога дождот му го миеше лицето
И кога сонцето го пржеше по тилот
Но тоа
Откако ќе премалеше од добрина
Секогаш одеше кај докторот, кој ја лекуваше
Неговата кршлива душа
И се враќаше и повторно,и повторно во продавницата.

Годините минуваа,продавницата се затвори
Луѓето започнаа да се плашат од насмевките
Детето
Детото го почуствува првиот Бакнеж
Ги испи првите голтки од нектарот на Љубовта
И започна да лета на криљата од ветерот
Заедно со времето
Каде просторот исчезнуваше
Ги затвораше очите
И гледаше со очите на срцето
Зборуваќи и повеќе на Љубовта,а не на другите
Земиме одавде,јас не припаѓам помеѓу луѓето
Помеѓу нивното зло.кое добрина го викаат
Помеѓу нивното Его,кое живот го нарекуваат
Земиме,и однесиме да се заколнам пред светлината
Да клекнам пред Бесмртните
Каде погледот на детото нема да биде чуден.

Имам толку многу години
Што не паметам дека некоја Бајка станала стварност
Но паметам едно дете
Кое ги скроти соништата,и ги направи негови понизни слуги
Кое постоеше во многу облици
И кое без страв во себе пишуваше на каменот
Кое не се плашеше од изгубените души
Не ја чуствиваше празнината
И одеше во тишината со гордо крената глава.

Имам толку многу години
Што не паметам дека некоја Бајка станала стварност
Но паметам едно дете
Кое се ослободи од апсурдната стварност
И Бајките ги претвори во жива вистина.







субота, 20. мај 2017.

Безгрешните се Бесмртни



Го прашав Поп Цветко,додека го пиевме кафето
Кога Јас ќе бидам Безгрешен
А тој се насмевна и замолчи гледаќи во небото
Повторно го прашав
И ми одговори
Роден си да бидеш Грешник
Безгрешните се Бесмртни
Го прашав повторно Поп Цветко
Кога навистина ќе ми бидат простени гревовите
А тој се насмевна и ја помилува земјата
Повторно го прашав
И ми одговори
Јас ќе ти простам,но сепак гревовите остануваат во твојата душа
Ќе ги снема тогаш кога времето за тебе ќе застане
Незнам зошто,но сепак морав повторно да го прашам
Дали навистина Рајот е Безграничен
И Пеколот нема дно
Приметив дека неговите раце затреперија
Молчеше
Молчев
Се додека Антеријата на ноќта не не препокри
И наместо збогум одговори
Онолку колку што е голема душата,толку е голем рајот
И
Онолку колку што имаш злоба во себе,толку е длабок и пеколот
Ете така
Не раздели ноќта
Но сепак имам уште илјада прашања
Којзнае дали ќеима трпение Поп Цветко.






Слушниго мојот тивок шепот

Оваа вечер запомнија како почеток на Бесконечноста И не прашувај,зошто ѕвездите танцуваат само за нас Остави Сега и нашите сенки...