понедељак, 13. новембар 2017.

Еден Ден.



Еден ден,кога ќе го пронајдан изворот на Тагата и Болката
Повеќе за вас,помалку за мене
Ете тогаш во тој,за вас среќен за мене обичен ден
Прво,ќе преспијам на клупата во најблискиот парк
За да го слушнам заборавениот здив на покојниците
Оти и тие тажно воздивнувале
Потоа,од Судбината ќе побарам,барем еднаш
Само еднаш да сонувам Совршен Сон
Каде нема да бидам скитник по полутемни сокаци
Каде нема да плачам заедно со дождот
Каде мирисот на веќе згаснато огниште нема да ме морничави
Само еднаш,во тој Совршен Сон
Ќе бидам спокоен,исто како Бескрајната Вселена.

Потоа
Во Пурпурот
Ќе ја избришам сета пајажина околу вас што не ја гледате
Ќе ги одлепам сите празнини од вас
И
Ќе ве прегнам
Онака како што ја прегнувам и Иднината
Иако сте полни со гревови
Иако сте со пис јазици
Иако некои лаите по мене како пци збеснати
Ќе ве прегнам
За да ја стопиме сета тага во срцето
Навистина
Ќе ве прегнам.

Еден ден
Кога Ангелите нема повеќе да не чуваат.





недеља, 12. новембар 2017.

Еј ти Човеку




Оставиги твоите зли зборови
Додека месечината ти спие на дланките
Некаде меѓу искинатите соништа
И мртвите бумбари што си ги закопал во бавчата
Зошто сеуште не завојувавме со времето неродено
И сеуште понекогаш разговараме со Ангелите
Еј ти Човеку

Знам,знаеш,знаеме
Дека ноќта ќе не спои во некоја само неа позната форма
И ќе не залепи потоа по раштрканите облаци
Та ни вечност ќе видиме
Та ни утре од снегот топки ќе правиме
Ни пак ќе можеме да седиме
Помеѓу две задоцнети и неиспеани песни.
Еј ти Човеку

Не раскажувам расеано,како некој бесплоден Калуѓер
Кој се грчи на секое чукање од камбаната,како знаме на крив јарбол
И не сум луда пеперутка,која исполнува мртви желби
Ме покри и покори светот
Ах да и двајца Светци кои беа без сенки свои
Оти тие навистина немаат сенки,а сенките не се светост
Еј ти Човеку
Не јавај на заморен ветар.

Оставиги,оставиги твоите зли зборови
Еј ти Човеку
И слушни како плачат дивите елени за мртвите шуми
Оставиги и отфрлиги
Исто како чопорот волци што ги отфрлаат смрзнатите коски
Еј ти Човеку.





субота, 04. новембар 2017.

Јас толку можам





Јас толку можам
низ слабиот шепот и кажа момчето на Девојката
која сакаше сета негова Љубов да ја продаде
ете,навистина толку можам
на Бранот да го напишам твоето име
во срцево да го насликам твојот лик
со ветерот да пеам за тебе се до Вечноста

и
и кога Месечината ќе ме праша повторно
зошто и понатаму те сакам
ќе и кажам
зошто си ми единствен Ангел во Мојот Пекол

да
за тебе би направил и повеќе отколку што мислиш
би ги прегнал и тие кои ме презираат
би им простил на тие кои ме мразат
и повторно
и повторно би одел на дождот по градот
додека улиците се празни и тажни

ете толку можам
шепотеше момчето додека ехото на неговите зборови
и потврдуваше на калдрмата дека е така.





недеља, 29. октобар 2017.

Мелодијата на дождот




Мелодијата на дождот
Беше тивка,нежна и восхитувачка
Ехх
Би ви раскажувал уште долго,долго во оваа ноќ
Но,залудно е
Не би ме разбрале

Ниедна нота од таа песна
Не капнала на вашата дланка
Не се лизнала по вашиот лик
Не наводенила ниеден ваш прамен
Еххх
Таа Мелодија

Но сепак
Ветерот ми раскажа
Дека задутре
Или можеби идната недела
Небото повторно ќе свири
И Јас уште во пурпурот ќе чекам
Да ми навести
Дека е така

Ќе знаете по Моето Искрено Добро Утро.


понедељак, 23. октобар 2017.

Кажими Гавране Црн



Гавране Црн,ти што ги знаеш сите скриени Вистини
Кажими,тука пред Црниов Камен
Дека сите лажни Религии се Мртви во мене
И дека сите Подлеци,Лажливци,и Идиоти се во рушевините од минатото
Кажими дека сите претпоставки и догми ги поминавме
Гавране Црн,ти кој другаруваш и со Проповедниците и Филозофите
Ти кој леташ и во Свесноста и Апсурдноста
Те молам,кога ќе погрешам повторно
Заријго клунот во моите џигери
Пиј од мојата крв
А јас ќе се одрекнам тогаш од моите криља.

Гавране Црн,ти што не се плашиш и од оганот на пеколот
Знаеш,дека бесните нагони што ме носеа ги нема веќе
Умре делот кој беше опасен и за светот и за мене
Така ја запечатив онаа илузија.

Гавране Црн,ти коој ме следиш уште од прапочетокот
Сега погледниме и со очите омекнимија душата
Така ќе се смират немирните изминати Векови
Така ќе се радува неродениот Милениум.









недеља, 22. октобар 2017.

Ангелите се помеѓу нас (којзнае,можеби беше само Човек)



Да одиме ,рече Човекот
Овде е премногу ладно,меѓу овие затворени Умови
Кои,не се хранат со Светлината,само ја пљачкаат дрско и безобразно
И,тврдат дека постојат,а се плашат од сопственото Име.

Да одиме,повторно рече Човекот
Но не кажувај Оче Наш
Бидеќи повторно ќе одиш во училницата на Животот
Поздравиги само Курвите,бидеќи нивните солзи се искрени
И небарај изговор за да го повикаш стравот.

И ете,Седмата Мистерија се разбуди во мојата душа
Некаде во длабочините на ноќта
Каде ја немаше Смрта,болката,очајот и скрбот
Само гласот кој тропаше на вратите од срцето
Добредојде ,добредојде .

А вам,ќе ви ја оставам заблудата на светот,и на Ветерниците
И сета пеколна стварност
Знам,залудно е повторно семето на Вистината да го расфрлам
И да се давам во морето од лажното совршенство

Ама,да ги отворевте очите,ќе видевте каде одам.


субота, 21. октобар 2017.

Од Вашето Евангелие се цеди крв



Во ред,можеби вие сте без никаква Судбина
Или некој еким ефендија ви турил во ноздрите некоја вода
Којзнае,нозете не ве држат ли,што само на место стоите
И со ноќна загатливост се препокривате
Не разбирате сеуште
Висите секој миг на конци од магла

Ме измамивте повикуваќи ме во вашиот врвеш
Кој вие го нарекувате светлина
Само и само
Да ги заробите моите ссоништа
И повторно ми кажавте лага
Дека сме дојдени во овој свет да бидеме победници
А околумене само губитници
Ме измамивте,нели
Ама ако,тоа беше еднаш и само еднаш.

Лесно е сега,ве препознавам по гладната утроба за надежи
И кислојната која ви доаѓа од позади катниците
Детската исплашеност ви виси на ликовите
Кријтесе колку сакате
Од вашето Свето Евангелие се цеди крв
И небаре стасавте од друг свет,си вообразивте и вие и вашето семе
Дека ќе се движите со пламени кочии
Но,омразата ве скамени,стаписа,
Та ќорави ви се вашите беспатици.










петак, 20. октобар 2017.

Смрта на Идеата




Кутрата таа Идеа
Умираше во најстрашна Агонија
Во касните ноќни часови ,ете таму во главата
Мојата ли,којзнае
Умираше,без звукот на Харфата
И молеше,молеше како мало дете
Пуштиме,пуштиме само миг,нели

А требаше
Требаше да умрам пред водот за стрелање од тие кои прво ќе ми се восхитуваат
А требаше
Требаше да се смешкам додека ловориките на славата ги носам
А требаше,и да бранам некого
И да обвинам некого
А требаше да бидам
И проблем и препоставка

Кутрата таа идеа
Умираше во најстрашна Агонија
Нарекуваќи ме нејзин џелат
Што не ја пуштив да се поклони пред публиката
Која не ја интересираше уметноста
Туку беше дојдена да ја гледа
Смрта на Идеата



недеља, 15. октобар 2017.

Дали ова навистина е Љубов




Ти не плачи,само насмевнисе
И помисли за денот
Кога ќе се стретнеме
Таму каде што Сонцето никогаш не заоѓа
И ноќта никогаш не доаѓа
Ете таму
Без да кажиме и само еден збор
Само со прстите
Ветерот ќе го доприме
И со погледот ќе го прашаме

Дали ова навистина е Љубов

Ти не плачи,само насмевнисе
Сега е полноќ и тишина
Во која има Болка,Радост и малку Тага
И безброј недефинирани мисли
Родени во некој правлив заборав
Каде исто лежеше тоа прашање

Дали ова навистина е Љубов

Ти не плачи,само насмевнисе
Зошто ме познаваш,и те познавам
И кога сум уморен од мислите
И кога чекориш од празнина во празнина
Прашуваќи се


Дали ова е навистина Љубов


недеља, 08. октобар 2017.

Share Zlokobna Vistina.pdf - 743 KB

Share Zlokobna Vistina.pdf - 743 KB

Share Zatvoreni krugovi.pdf - 660 KB

Share Zatvoreni krugovi.pdf - 660 KB

Share Zaboraveni spomeni.pdf - 392 KB

Share Zaboraveni spomeni.pdf - 392 KB

Share Vo puknatinite na vremeto.pdf - 485 KB

Share Vo puknatinite na vremeto.pdf - 485 KB

Share Vo metezot na custvata.pdf - 350 KB

Share Vo metezot na custvata.pdf - 350 KB

Share Usponi i padovi.pdf - 463 KB

Share Usponi i padovi.pdf - 463 KB

Share Spomeni sobrani vo kovceg.pdf - 533 KB

Share Spomeni sobrani vo kovceg.pdf - 533 KB

Share Smaradni zapisi.pdf - 664 KB

Share Smaradni zapisi.pdf - 664 KB

Share Skrbot kako uteha.pdf - 565 KB

Share Skrbot kako uteha.pdf - 565 KB

Share Sepotot od vecnosta.pdf - 495 KB

Share Sepotot od vecnosta.pdf - 495 KB

Share Sepotot na skrieniot damar.pdf - 632 KB

Share Sepotot na skrieniot damar.pdf - 632 KB

Share Prosetka po sonistata.pdf - 579 KB

Share Prosetka po sonistata.pdf - 579 KB

Share Prilepsko Eho.pdf - 418 KB

Share Prilepsko Eho.pdf - 418 KB

Share Prikazni od maliot sokak.pdf - 496 KB

Share Prikazni od maliot sokak.pdf - 496 KB

Share Pred Oltarot na LJubovta.pdf - 1 MB

Share Pred Oltarot na LJubovta.pdf - 1 MB

Share Pred ogledaloto na vistinata.pdf - 491 KB

Share Pred ogledaloto na vistinata.pdf - 491 KB

Share Poslednite sedum dena na LJubovta.pdf - 3 MB

Share Poslednite sedum dena na LJubovta.pdf - 3 MB

Share Posledna Molitva.pdf - 1 MB

Share Posledna Molitva.pdf - 1 MB

Share Pomejgu tisinata i zivotot.pdf - 458 KB

Share Pomejgu tisinata i zivotot.pdf - 458 KB

Share Po patekite na Orfej....pdf - 491 KB

Share Po patekite na Orfej....pdf - 491 KB

Share Pelin voda.pdf - 1 MB

Share Pelin voda.pdf - 1 MB

Share Paganski stihovi.pdf - 526 KB

Share Paganski stihovi.pdf - 526 KB

Share Paganska oda.pdf - 302 KB

Share Paganska oda.pdf - 302 KB

Share Pad bez kraj.pdf - 298 KB

Share Pad bez kraj.pdf - 298 KB

Share Ova ne e mojot lik.pdf - 293 KB

Share Ova ne e mojot lik.pdf - 293 KB

Share Ostaveteme barem da sonuvam.pdf - 602 KB

Share Ostaveteme barem da sonuvam.pdf - 602 KB

Share Osameni monolozi.pdf - 787 KB

Share Osameni monolozi.pdf - 787 KB

Share Ogneni viori.pdf - 505 KB

Share Ogneni viori.pdf - 505 KB

Share Od sonot do javeto.pdf - 545 KB

Share Od sonot do javeto.pdf - 545 KB

Share Od nebidnina kraj moeto jave dojdov.pdf - 379 KB

Share Od nebidnina kraj moeto jave dojdov.pdf - 379 KB

Share Od mene za Vas.pdf - 430 KB

Share Od mene za Vas.pdf - 430 KB

Share Novo utro.pdf - 362 KB

Share Novo utro.pdf - 362 KB

Share Nostalgicni nojki.pdf - 403 KB

Share Nostalgicni nojki.pdf - 403 KB

Share Nomad vo dusata.pdf - 387 KB

Share Nomad vo dusata.pdf - 387 KB

Share Nojkta koga zapocna se.pdf - 480 KB

Share Nojkta koga zapocna se.pdf - 480 KB

Share Neizvesni Pateki.pdf - 480 KB

Share Neizvesni Pateki.pdf - 480 KB

Share Na spilite im raskazuvam.pdf - 414 KB

Share Na spilite im raskazuvam.pdf - 414 KB

Share Mrtvi Senki na Mrtva Straza.pdf - 328 KB

Share Mrtvi Senki na Mrtva Straza.pdf - 328 KB

Share Mrtov buntovnik.pdf - 482 KB

Share Mrtov buntovnik.pdf - 482 KB

Share Mozaik od migovi.pdf - 421 KB

Share Mozaik od migovi.pdf - 421 KB


Share Monolog so pametnikot.pdf - 413 KB

Share Molskavicni migovi.pdf - 510 KB

Share Molskavicni migovi.pdf - 510 KB

Share Moj rode.pdf - 405 KB

Share Moj rode.pdf - 405 KB

Share Moite Prostalni Sepoti.pdf - 533 KB

Share Moite Prostalni Sepoti.pdf - 533 KB

Share Mislite na eden eregor.pdf - 492 KB

Share Mislite na eden eregor.pdf - 492 KB

Share Mesecevi soneti.pdf - 468 KB

Share Mesecevi soneti.pdf - 468 KB

Share Makedonija i sonceto.pdf - 435 KB

Share Makedonija i sonceto.pdf - 435 KB

Share Likot na bolkata.pdf - 405 KB

Share Likot na bolkata.pdf - 405 KB

Share kukla na Sudbinaта.pdf - 371 KB

Share kukla na Sudbinaта.pdf - 371 KB

Share Krilati sni.pdf - 425 KB

Share Krilati sni.pdf - 425 KB

Share Krilati sni.pdf - 425 KB

Share Krilati sni.pdf - 425 KB

Share Kopile na Sudbinata.pdf - 613 KB

Share Kopile na Sudbinata.pdf - 613 KB

Share Koga zivotot bese prikazna.pdf - 318 KB

Share Koga zivotot bese prikazna.pdf - 318 KB

Share Katakombite na uzasot.pdf - 260 KB

Share Katakombite na uzasot.pdf - 260 KB

Share Katadnevno trkalo.pdf - 332 KB

Share Katadnevno trkalo.pdf - 332 KB

Share Kako stanav izlitena senka.pdf - 463 KB

Share Kako stanav izlitena senka.pdf - 463 KB

Share Kaj si be drugar.pdf - 503 KB

Share Kaj si be drugar.pdf - 503 KB

Share Javeto ako nekogas apstinira.pdf - 374 KB

Share Javeto ako nekogas apstinira.pdf - 374 KB

Share Izgubeni migovi.pdf - 349 KB

Share Izgubeni migovi.pdf - 349 KB

Share Golemiot letac.pdf - 634 KB

Share Golemiot letac.pdf - 634 KB

Share Fenerite na mojata dusa.pdf - 507 KB

Share Fenerite na mojata dusa.pdf - 507 KB

Share Eretik.pdf - 385 KB

Share Eretik.pdf - 385 KB

Share Тragac po iluzii.pdf - 404 KB

Share Тragac po iluzii.pdf - 404 KB

Share Мisloven dnevnik.pdf - 464 KB

Share Мisloven dnevnik.pdf - 464 KB

Share Drugite kazaa za cernodrimski.pdf - 667 KB

Share Drugite kazaa za cernodrimski.pdf - 667 KB

Share Dobredojde vo mojot svet.pdf - 374 KB

Share Dobredojde vo mojot svet.pdf - 374 KB

Share Dnevnikot na eden sonuvac.pdf - 638 KB

Share Dnevnikot na eden sonuvac.pdf - 638 KB

Share Desete Balkanski Prokletstva.pdf - 351 KB

Share Desete Balkanski Prokletstva.pdf - 351 KB

Share Den bez videlina,nojk bez Mesecina.pdf - 551 KB

Share Den bez videlina,nojk bez Mesecina.pdf - 551 KB

Share Brazda.pdf - 458 KB

Share Brazda.pdf - 458 KB

Share Brajka po mrak.pdf - 323 KB

Share Brajka po mrak.pdf - 323 KB

Share Bezdomnost.pdf - 432 KB

Share Bezdomnost.pdf - 432 KB

Share Balkanska rapsodija.pdf - 1 MB

Share Balkanska rapsodija.pdf - 1 MB

Share Astra.pdf - 369 KB

Share Astra.pdf - 369 KB

Share Arnautska zetva.pdf - 379 KB

Share Arnautska zetva.pdf - 379 KB

Share Apostolite na Gavolot.pdf - 2 MB

Share Apostolite na Gavolot.pdf - 2 MB

Share Apokalipsata na mrtvoto vreme.pdf - 371 KB

Share Apokalipsata na mrtvoto vreme.pdf - 371 KB

Share Angelski Sepotenja.pdf - 3 MB

Share Angelski Sepotenja.pdf - 3 MB

Share Alo diogen na linija.pdf - 453 KB

Share Alo diogen na linija.pdf - 453 KB

петак, 29. септембар 2017.

Повторно из’ртија сеќавањата



Сето ова го правевме во нашите диви игри во детството
И никогаш, ама никогаш никаде не го стававме немиот прашалник на крај
Туку во целиот тој наш татнеж го фрлавме сонцето на сите страни.
Малку наивно ќе ја стегневме судбината во рацете,и
Ќе талкавме така во мислите со нашиот страв и штотуку родената самодоверба
Напати во талкањето ќе се скриевме во првиот невин грев
Гледаќи како врутоците на срам веќе рикаат со црвенило на образите.

Кога заодот ќе се поклонеше понизно пред мракот,и
Клатното на времето ќе означеше крај на кикотливите лудории
Повторно,ќе го земевме враце фенерот на ноќта
Уриваќи ги сите неслучени илузии на калдрмата.

И повторно ќе се судревме со живот кој во тој млак мрак имаше бакарна боја
Бездруго,тој секогаш чуваше некаква тајна од нас,но ние сепак
Да,ги носевме залепени на дланките розевите соништа
Во кој беа запишани сите наши мисли,кои ги кажуваме пред него
Не сме тапани,та само да лупаш по нас,не сме ни ѕверови да бегаш од нас
И ќе го погледневме со нашите ѓаволести ококорени очи.

Еее кога ќе се јавеше повторно новата мугра,и ќе капнеше првата модра капка на земјата
Чуствувавме со леснотија дека сонот не не држи повеќе во своите клешти
Ѕиркаќи позади облаците каде го баравме првиот заталкан зрак од светлината
И небаре сме големци,уште рано рано ги меревме зборовите до последен драм
И список правевме на сите летања што не чекаа во пустелијата на денот.


Што да правиш,повторно изртија некаде во некој дел на виугите сеќавањата.


понедељак, 25. септембар 2017.

Единствен грев прават сега очите



Тоа што го нарекував Љубов
Вчера како пепел падна од моите усни
Единствен грев прават сега очите,гледаќи како
Празно е местото на клупата во паркот
Нем е јазикот,ах се сетив,тишината го загради
Не ќе оживее повеќе таа искра
Од срцето истече и последната капка од пламента река
Се исчезна во чадот од цигарите
Се,па и твоето предавство.

Седнувам,покрај скитникот кој сака да заплаче
Со пустина во душата
Носеќи ја на дланките млаката надеж
Барем во Вечноста да ме одмини твоето студенило
Не, не е ова признаие за тага
Само молитва на ветриштата кои ја параат душата

Од утре
Да од утре ќе ги лекувам сите рани со купени насмевки
Ионака многумина ги продаваат
И по некоја полуискрена прегратка
За Честа ,па таа е веќе бесценета

И на буниште може да се пронајди.


субота, 23. септембар 2017.

Ако ви кажам,пак нема да верувате




Пеколот може да се слика,но неможе да се наслика,сите човечки поими за него не се ни сенка од неговата стварност..ќе поверувате ли

Ако ви кажам дека се викам Никодин.ќе ми поверувате ли..
..ако повторно ви кажам дека се викам Трајче,ќе ми поверувате ли..
Или дека имам илјада и едно лице..илјада земни,и едно Небесно
Пак ќе ми поверувате,,или дека сум од раѓање Паган,од младоста Христијанин.

Ако ви кажам дека понекогаш и криљата ми се видливи,ќе поверувате ли
Но некои зборуваат дека канџите ги осетиле премногу добро
Кажете ѕвер сум,крв низ мене течи,во пеколот ме научија за сето ова
Неверувате,неверувате дека и со Кербер во очите се гледавме
Незнаете како е со морниците трка да правите

Незнаете насмевки да крадите,незнаете да Богохулите,а зборувате за болка
Незнаете да ласкате,незнаете како е да станеш предавник на самиот себеси
Во пустината се плашите да скитате,од тишината бегате
Пиете вино и пијани сте од првата чаша
Чекате ,да чекате чудо кое ќе ве извади од зачмаеност
Ех,затворен круг во вашиот ум

Сега ќе направам два,или пет чекори назад,сеедно
Да се пресоздадам,да го разбудам Ангелот,
Да ме однесе подалеку од овој пекол,каде никој на никого не верува
Каде љубовта е грев,а ноќите безимени
Вистина е
Од гревот може пак да се подигне до невиност
Ќе замолчам

Не сакам повеќе да ја вознемирувам и онака вонемирената внатрешност.


уторак, 19. септембар 2017.

Да можев да се заљубам сам во себеси

Да можев да се заљубам сам во себеси
Никогаш,ама никогаш немаше да се повредам толку силно
Да можев да се заљубам сам во себеси,ќе трепкав со очите
И немаше да оставам Месечината тешко да воздивнува
Еххх да можев
И водата од студена чешма што ќе ја пиев сласт ќе носеше на Душата.

Да можев да се заљубам сам во себеси
Виното само за Благослов ќе го пиев,и рани од младоста ќе лечев
Постојано поразите во победи ќе ги правев,и ќе се прашував малку зачудено
Како да се прегрнам сам себеси.

Да, Да можев да се заљубам сам во себеси
Ќе знаев да кажам илјада и еден убав збор,и
Можеби ќе бев повторно како некогаш дете
Ама
Неможам,ни тоа неможам да го направам,ете,можеби случајно

Сум го скршил огледалото додека сум одел во темнината.




понедељак, 11. септембар 2017.

Чудото на Парадоксот



Ниту ќе се пробудиме,ниту ќе легниме да спиеме
Но тука во парадоксот се е така подредено
Наутро,излегуваме на Балкон чист воздух да вдишиме
Загадената душа  малку да ја прочистиме
Потоа,потоа некаде пред ужинка
Маршираме по улиците за мир во светот
Со пиштолите на појас
И  околу пладне,отупени од силните пароли
Го трошиме времето со излитени фрази...те сакам,ме сакаш
Пред ручек,буричкаме по сопствените мисли
Гледаќи колку е длабоко дното пред нас
Нејсе,со кисела утеха на усните се тешиме
Ионака никој овде во тишината не слуша
Ама светот мириса на живот,зарем не
Вие кои мислите дека сте чудо на природата
Или Божјо чудо,сеедно е
Не баравте нам изгубените.не не враќајте
Зошто ние сме чудото на парадоксот
Наш предок е Тантал
Но нашата пра пра пра баба
ги изгубила соништата на некоја селска чешма
не баравте,не најдовте,не видовте
оставетене и вечерва
на ветерот да му одолееме како стогодишни буки
а вие
вие одете во маалската крчма
таму свират сонети од Бах
со црно вино ќе ве послужат и чинија тартуф

не се чудете.во Парадоксот и тоа е возможно.


субота, 09. септембар 2017.

Научиме како да простам,за да постојам и понатаму




Празнината помеѓу Земјата и Небото сега ја исполнувам
Со стопен смарагд што го најдов на дното од душата
Измеѓу,редам стотици нежни виножита
И полека ја сликам иконата на сродната душа
Во слаткава игра ставив и нежни молњи
Над ликот сеуште нејасен гледам стои  сончев круг
Бездруго,оваа е таа мојата неотгатливата половина

На трпеза,низ  дождалецот ја канам со капинов сок
Додека нежно треперат лисјата од сребро
Сега е само одраз на далечен оган
Не навистина
Не е таа заборавена светлина која истекува од шурките на Вечноста
Поинаква е отколку што вие мислите или знаете
Таа е Бесценетиот Александров камен на наквечерината
И меѓу живите е

Ја доживеав во лесна езотерична состојба
И кажав тогај
Јас сум твојот роб на воздишки
А ти возвишиме,над сите заборавени зборови
Го повторувам ова и денес со својот вчерашен глас
Сите
Сите испокинати нишки помеѓу нас врзиги
И научиме
Како да простам
За да постојам и понатаму
Крениго,како што го кревав и јас пехарот  златен
Пиеќи ги сите заборавени здивови

Ако не друго
Насмевни ми се
Недаваќи судбината да ја надополн сета моја тага
И биди мојот одраз во огледалото
Насмевни ми се
И недавај по вторпат да станам Орфеј.




недеља, 03. септембар 2017.

Чуден патоказ е болката



Чуден патоказ е болката,те води секогаш пред портите на Љубовта
Додека инстиктот ти кажува,седни кај тополите,тие ги знаат сите тајни
Ќе слушниш за местото каде што се раѓаат ветриштата
И за песните што ги пеат птиците,но не се за уво човечко
Така полесно ќе заборавиш на секоја болка,па и за тоа
Дека на три километри јужно од кумовата слама
Некоја старица,тажела деноноќно,не за Љубовта,туку за Младоста

Па и ти,кој ги сакаш паднатите лисја,честопати уморен од се
Со сопствената вистина,посакуваш да клекнеш пред портите на Љубовта
Знам,си останал без соништа,со потрошено богатство по курви
Со повеќе непријатели,отколку пријатели
Земјата ја милуваш,кажуваќи и дека гневот ќе и го оставиш на неа.

Ех,премногу замрсено започнав да глаголам,но зорава е повторно оросена
Но ако повторно од росата се скаменам,можеби така ќе се вратам ,во времето кога доброто беше добро,злото зло
Кога на Љубовта не и беа потребни ни Маѓија,ни Чуда

Сето ова го прочитав на сенката од Пеперутката
Која беше стара три,не ве лажам,беше стара пет милениуми.
Во таа сенка,невидов облаци,го немаше мирисот на темјан
Единствено шест километри северно од сенката беше патеката
Која навистина водеше до портите на Љубовта

П.С
Ако нешто сето ова ви значи
Сепак проверете за секој случај
Дали вашите солзи се залудно пролеани




петак, 01. септембар 2017.

Ако ме разберете правилно



Пред да прочитате,би ве замолил,дајтеми парче од вашиот сон,за да ја видете мојата реалност,за потоа да биде се обично.

Ако ме разберете правилно,ќе знаете дека ја зборувам Вистината
И конечно ќе знаете кој Сум,и дали мислам зло
Немислете дека сум пиел живототворен сок од лишај
Но тоа беше кога бдеев само миг врз историјата на Човештвото.

Навистина,криља ми недостасуваа
Но се се случи откако ја посетив Галеријата на желби
Стигнав таму,по вечното трагање низ прегратки,бакнежи и насмевки
И по некоја тајна провлечена воздишка.

Среќен сум,што ги одминав црните водоскоци,од кои течеше злото
И темната густа ноќ,каде сите беа тажни и осамени
Ете таму,од оловните облаци врни страв
И криковите се пострашни и од пеколните.

Интересно,од бреговите на заборавот,дојде Детето
Малку плачеше,тргаќи го погледот на страна,знаев
Дека ја виде Пустината во мојата душа
На ова,од Десно,и толпата Демони се смееа.

Но,тој со моја помош,јас со негова помош
Отпатувавме позади облаците
Без да го распараме небото
Немаше копнеж во ова,се беше само заборавена игра.

Малку е будалесто,но и од овие далечини се гледаа чавките на земјата
Ги немаше само бедните и ситни души на видикот
Додека изгубените соништа,немирните години,и срушените илузии
На север,на провалијата од времето,правеа Кула слична на Вавилонската.

И стигнавме,на мало парче,слично на Рај
Каде тајната на Човештвото се чуваше,оставивме
По една искрена бисерна солза
Тоа ти било клучот за светот на сите ѕвезди.

Да не должам,го искористивме правото на сопствена тишина
Во која течеа настани измешани со сиромашни,богати,болни,фанатици
И реки течеа,кои час беа сини,час беа крвави
Бевме предупредени ова да биди судбинско премолчување.

Всушност Јас ништо не реков
Само моите прсти зборуваа
Можеби некој друг ден ќе дознаете за продолжението
Сега надвор врни..плаче небото малку,плачи душата моја повеќе.






уторак, 29. август 2017.

Арс Лонга Вита Бревис




Илјада,а којзнае можеби беа Петилјади Безимени Сенки
Го мешаа дождот со сопствениот зној,трулеш и плач
Стоеќи на плоштадот небаресе се Величествени Небесни Столбови
И ја голтаа тишината која се лизгаше меѓу нив.
Им шепотев прво тивко,потоа посилино,потоа викав
Арс Лонга Вита Бревис
Но тишината околу нив беше толку густа
Што помислив дека и од мирисот на зората тие се плашат
Стоеа,стоеа продираќи длабоко во темнината на сопствената душа.

И потоа некој нека каже дека вреди да се запри времето
Кога несватеното,премолченото се само порази и бегање од оваа стварност
А стравот е само блескав трофеј за чување на солзите
Добро месечино барем ти ме разбираш
И без никаква маска на себе стојам спроти тебе,со сјај и копнеж
Се колнам пред тебе,иднината не ја голтам,само чекорам со неа.

И,еден ден кога спиралата на животот нема да врти,ќе заминам
Со мојот немир,оставаќи го само сеќавањето за насмевките,зборовите
И тишината презрена
Но повторно некој друг кој ќе сонува заедно со пеперутките
На некоја нова Агора ќе шепоти или ќе реви
Арс Лонга Вита Бревис
До некои килави,лигави и испотени сенки.




субота, 19. август 2017.

Ако некогаш



Ако некој ми рече
Дека сум изрод Македонски
Јас ќе му речам
Дека е кодош,роднина на Јуда
И така тој нема да се налути
И така јас нема да му се налутам
И тој можеби е во право
И јас можеби сум во право
Ако некој ми рече
Ти си ја продал Македонија
Јас ќе му речам
Ајде да ги делиме парите
Тој нема да се налути
Знам со вино ќе ме угости
Јас со вино ќе го усгостам
Така двајцата богати ќе бидеме
Ако некој ми рече
Ти си србоман
Јас ќе му речам
Ти си бугарофил а којзнае можеби си и гркоман
Тој нема да се лути
Јас нема да му замерам
Та нели и дедовците наши така зборувале
Ако некој ми рече
Јас сум Македонец
Нема да му поверувам
Па зошто да му верувам
Кога и мене ме убедуваат
Себеси да не си верувам

Дека сум Македонец.


четвртак, 17. август 2017.

Умеам да господарам со зборовите.





Умеееш да господариш со зборот
Денес некако цинично ми возврати огледалото
Небаре си генерал на стоилјадна војска
Војуваш со гранати од утробата твоја.

Недопирлив сум
Вечен како Бог
И Бог сум навистина,глаголам
Со забите кои брана на јазикот ми се.

Не, извикувам
Се натпреварувам само со поколенијата
Ете така лутам по крвави судири
И во моите сини сини очи тогаш пеколот е санта мраз.

Ги совладувам со мојата воља
Тоа е мојот закон што го почитувам и во крвта
Ги затворам очите,
И од заборавените еха на далечните векови ги собирам.

Препуштетеми се покорени
И спровретесе повторно низ темните ходници на виугите
Не ми давајте леб,месо,риба смрдена,не бидете злобни
Закрпетемија кожата и вечни бидете.

Јас сум прв од лозата на Бесмртните
Боговите се такви,некако со олеснување воздивнувам
Ќе ве престорам во пеколни птици,потајно да плукате
Не цимолете,кришум се заколнавте пред сребрениот крст.

Созреете,зреете,презреете
Додека одмарам со посебен мирис на досадата
Нема да ве удавам со граматичка правилност
Вие самите кажетеси,ова е придушена патетика.

Секој владее само еднаш,еднаш,и само еднаш
Смислата на идејата е да ја спрегне енегријата на недостижните далечини
Сугестивно во мракот ќе ве ослободам
Ќе го наречам,вие запишете,ова е Генијално лудило.

Простете
Простете ги испуштив веќе нишките на времето
Ова нека биде запишано како  благородна закана
Со неизбежна решителност и крик на слава
Утрешните мртовоци ќе преземат власта во иднината
Во тој неизбежен процес  ќе сотрат
Блуд,омраза,страв,
Потоа
Потоа во леплив мрак,и матна светлост
Во тој темен ковчек,говорникот ќе биде недовршена слика.

Во далечините завива тажно сирена
Со пролетна мелахонија
Веќе немам никаква дилема
Чиј е светот,на живите или мртвите
Се заколнав,Бог ќе бидам,сноп на светлината
Неможете намене да видите дамка
Го покривам тука огледалото со недогледно платно.

Јас
Умеам да господарам со зборовите.








среда, 16. август 2017.

Сокријтеме под порите на вашата кожа




Сокријтеме под порите на вашата кожа
И така ќе уживате силно,силно со вашата омраза
Нема да бидам и тогаш ваш роб,ни пак послушник верен
Но сепак нема да ви ги парам ушите со мојата искреност.

Роден сум да буричкам по душата
Повеќе во мојата,помалку во вашата
Но сепак моите гревови не се обични
Оти тонам секојдневно во сластите на Животот.

И ќе речам повторно,ве Љубам сите подеднкаво
Оти можеби ја гледам вашата иднина,каде тропам и таму
На портата од вашите срца,онака потпрен на Брезата која ја засадив
Вие одрекувајте и понатаму дека не е така.

Сега кажете,лажливец сум,а против лажливците зборувам
Ја скрнавам вашата чистота,се опијанив од чистототата,можеби е тоа
Не кажувам за крај Амин
Ќе го разбудам гневот,а гневот е кратко лудило кое горчините ќе ви ги рабуди.

Не ги знаете моите патишта
И не ме силувајте веќе со вашата милост
Макар и ме сокриле под порите
Ќе талкам и понатаму по патеките на моето срце.





Еден Ден.

Еден ден,кога ќе го пронајдан изворот на Тагата и Болката Повеќе за вас,помалку за мене Ете тогаш во тој,за вас среќен за мене оби...