понедељак, 11. септембар 2017.

Чудото на Парадоксот



Ниту ќе се пробудиме,ниту ќе легниме да спиеме
Но тука во парадоксот се е така подредено
Наутро,излегуваме на Балкон чист воздух да вдишиме
Загадената душа  малку да ја прочистиме
Потоа,потоа некаде пред ужинка
Маршираме по улиците за мир во светот
Со пиштолите на појас
И  околу пладне,отупени од силните пароли
Го трошиме времето со излитени фрази...те сакам,ме сакаш
Пред ручек,буричкаме по сопствените мисли
Гледаќи колку е длабоко дното пред нас
Нејсе,со кисела утеха на усните се тешиме
Ионака никој овде во тишината не слуша
Ама светот мириса на живот,зарем не
Вие кои мислите дека сте чудо на природата
Или Божјо чудо,сеедно е
Не баравте нам изгубените.не не враќајте
Зошто ние сме чудото на парадоксот
Наш предок е Тантал
Но нашата пра пра пра баба
ги изгубила соништата на некоја селска чешма
не баравте,не најдовте,не видовте
оставетене и вечерва
на ветерот да му одолееме како стогодишни буки
а вие
вие одете во маалската крчма
таму свират сонети од Бах
со црно вино ќе ве послужат и чинија тартуф

не се чудете.во Парадоксот и тоа е возможно.


субота, 09. септембар 2017.

Научиме како да простам,за да постојам и понатаму




Празнината помеѓу Земјата и Небото сега ја исполнувам
Со стопен смарагд што го најдов на дното од душата
Измеѓу,редам стотици нежни виножита
И полека ја сликам иконата на сродната душа
Во слаткава игра ставив и нежни молњи
Над ликот сеуште нејасен гледам стои  сончев круг
Бездруго,оваа е таа мојата неотгатливата половина

На трпеза,низ  дождалецот ја канам со капинов сок
Додека нежно треперат лисјата од сребро
Сега е само одраз на далечен оган
Не навистина
Не е таа заборавена светлина која истекува од шурките на Вечноста
Поинаква е отколку што вие мислите или знаете
Таа е Бесценетиот Александров камен на наквечерината
И меѓу живите е

Ја доживеав во лесна езотерична состојба
И кажав тогај
Јас сум твојот роб на воздишки
А ти возвишиме,над сите заборавени зборови
Го повторувам ова и денес со својот вчерашен глас
Сите
Сите испокинати нишки помеѓу нас врзиги
И научиме
Како да простам
За да постојам и понатаму
Крениго,како што го кревав и јас пехарот  златен
Пиеќи ги сите заборавени здивови

Ако не друго
Насмевни ми се
Недаваќи судбината да ја надополн сета моја тага
И биди мојот одраз во огледалото
Насмевни ми се
И недавај по вторпат да станам Орфеј.




недеља, 03. септембар 2017.

Чуден патоказ е болката



Чуден патоказ е болката,те води секогаш пред портите на Љубовта
Додека инстиктот ти кажува,седни кај тополите,тие ги знаат сите тајни
Ќе слушниш за местото каде што се раѓаат ветриштата
И за песните што ги пеат птиците,но не се за уво човечко
Така полесно ќе заборавиш на секоја болка,па и за тоа
Дека на три километри јужно од кумовата слама
Некоја старица,тажела деноноќно,не за Љубовта,туку за Младоста

Па и ти,кој ги сакаш паднатите лисја,честопати уморен од се
Со сопствената вистина,посакуваш да клекнеш пред портите на Љубовта
Знам,си останал без соништа,со потрошено богатство по курви
Со повеќе непријатели,отколку пријатели
Земјата ја милуваш,кажуваќи и дека гневот ќе и го оставиш на неа.

Ех,премногу замрсено започнав да глаголам,но зорава е повторно оросена
Но ако повторно од росата се скаменам,можеби така ќе се вратам ,во времето кога доброто беше добро,злото зло
Кога на Љубовта не и беа потребни ни Маѓија,ни Чуда

Сето ова го прочитав на сенката од Пеперутката
Која беше стара три,не ве лажам,беше стара пет милениуми.
Во таа сенка,невидов облаци,го немаше мирисот на темјан
Единствено шест километри северно од сенката беше патеката
Која навистина водеше до портите на Љубовта

П.С
Ако нешто сето ова ви значи
Сепак проверете за секој случај
Дали вашите солзи се залудно пролеани




петак, 01. септембар 2017.

Ако ме разберете правилно



Пред да прочитате,би ве замолил,дајтеми парче од вашиот сон,за да ја видете мојата реалност,за потоа да биде се обично.

Ако ме разберете правилно,ќе знаете дека ја зборувам Вистината
И конечно ќе знаете кој Сум,и дали мислам зло
Немислете дека сум пиел живототворен сок од лишај
Но тоа беше кога бдеев само миг врз историјата на Човештвото.

Навистина,криља ми недостасуваа
Но се се случи откако ја посетив Галеријата на желби
Стигнав таму,по вечното трагање низ прегратки,бакнежи и насмевки
И по некоја тајна провлечена воздишка.

Среќен сум,што ги одминав црните водоскоци,од кои течеше злото
И темната густа ноќ,каде сите беа тажни и осамени
Ете таму,од оловните облаци врни страв
И криковите се пострашни и од пеколните.

Интересно,од бреговите на заборавот,дојде Детето
Малку плачеше,тргаќи го погледот на страна,знаев
Дека ја виде Пустината во мојата душа
На ова,од Десно,и толпата Демони се смееа.

Но,тој со моја помош,јас со негова помош
Отпатувавме позади облаците
Без да го распараме небото
Немаше копнеж во ова,се беше само заборавена игра.

Малку е будалесто,но и од овие далечини се гледаа чавките на земјата
Ги немаше само бедните и ситни души на видикот
Додека изгубените соништа,немирните години,и срушените илузии
На север,на провалијата од времето,правеа Кула слична на Вавилонската.

И стигнавме,на мало парче,слично на Рај
Каде тајната на Човештвото се чуваше,оставивме
По една искрена бисерна солза
Тоа ти било клучот за светот на сите ѕвезди.

Да не должам,го искористивме правото на сопствена тишина
Во која течеа настани измешани со сиромашни,богати,болни,фанатици
И реки течеа,кои час беа сини,час беа крвави
Бевме предупредени ова да биди судбинско премолчување.

Всушност Јас ништо не реков
Само моите прсти зборуваа
Можеби некој друг ден ќе дознаете за продолжението
Сега надвор врни..плаче небото малку,плачи душата моја повеќе.






уторак, 29. август 2017.

Арс Лонга Вита Бревис




Илјада,а којзнае можеби беа Петилјади Безимени Сенки
Го мешаа дождот со сопствениот зној,трулеш и плач
Стоеќи на плоштадот небаресе се Величествени Небесни Столбови
И ја голтаа тишината која се лизгаше меѓу нив.
Им шепотев прво тивко,потоа посилино,потоа викав
Арс Лонга Вита Бревис
Но тишината околу нив беше толку густа
Што помислив дека и од мирисот на зората тие се плашат
Стоеа,стоеа продираќи длабоко во темнината на сопствената душа.

И потоа некој нека каже дека вреди да се запри времето
Кога несватеното,премолченото се само порази и бегање од оваа стварност
А стравот е само блескав трофеј за чување на солзите
Добро месечино барем ти ме разбираш
И без никаква маска на себе стојам спроти тебе,со сјај и копнеж
Се колнам пред тебе,иднината не ја голтам,само чекорам со неа.

И,еден ден кога спиралата на животот нема да врти,ќе заминам
Со мојот немир,оставаќи го само сеќавањето за насмевките,зборовите
И тишината презрена
Но повторно некој друг кој ќе сонува заедно со пеперутките
На некоја нова Агора ќе шепоти или ќе реви
Арс Лонга Вита Бревис
До некои килави,лигави и испотени сенки.




субота, 19. август 2017.

Ако некогаш



Ако некој ми рече
Дека сум изрод Македонски
Јас ќе му речам
Дека е кодош,роднина на Јуда
И така тој нема да се налути
И така јас нема да му се налутам
И тој можеби е во право
И јас можеби сум во право
Ако некој ми рече
Ти си ја продал Македонија
Јас ќе му речам
Ајде да ги делиме парите
Тој нема да се налути
Знам со вино ќе ме угости
Јас со вино ќе го усгостам
Така двајцата богати ќе бидеме
Ако некој ми рече
Ти си србоман
Јас ќе му речам
Ти си бугарофил а којзнае можеби си и гркоман
Тој нема да се лути
Јас нема да му замерам
Та нели и дедовците наши така зборувале
Ако некој ми рече
Јас сум Македонец
Нема да му поверувам
Па зошто да му верувам
Кога и мене ме убедуваат
Себеси да не си верувам

Дека сум Македонец.


четвртак, 17. август 2017.

Умеам да господарам со зборовите.





Умеееш да господариш со зборот
Денес некако цинично ми возврати огледалото
Небаре си генерал на стоилјадна војска
Војуваш со гранати од утробата твоја.

Недопирлив сум
Вечен како Бог
И Бог сум навистина,глаголам
Со забите кои брана на јазикот ми се.

Не, извикувам
Се натпреварувам само со поколенијата
Ете така лутам по крвави судири
И во моите сини сини очи тогаш пеколот е санта мраз.

Ги совладувам со мојата воља
Тоа е мојот закон што го почитувам и во крвта
Ги затворам очите,
И од заборавените еха на далечните векови ги собирам.

Препуштетеми се покорени
И спровретесе повторно низ темните ходници на виугите
Не ми давајте леб,месо,риба смрдена,не бидете злобни
Закрпетемија кожата и вечни бидете.

Јас сум прв од лозата на Бесмртните
Боговите се такви,некако со олеснување воздивнувам
Ќе ве престорам во пеколни птици,потајно да плукате
Не цимолете,кришум се заколнавте пред сребрениот крст.

Созреете,зреете,презреете
Додека одмарам со посебен мирис на досадата
Нема да ве удавам со граматичка правилност
Вие самите кажетеси,ова е придушена патетика.

Секој владее само еднаш,еднаш,и само еднаш
Смислата на идејата е да ја спрегне енегријата на недостижните далечини
Сугестивно во мракот ќе ве ослободам
Ќе го наречам,вие запишете,ова е Генијално лудило.

Простете
Простете ги испуштив веќе нишките на времето
Ова нека биде запишано како  благородна закана
Со неизбежна решителност и крик на слава
Утрешните мртовоци ќе преземат власта во иднината
Во тој неизбежен процес  ќе сотрат
Блуд,омраза,страв,
Потоа
Потоа во леплив мрак,и матна светлост
Во тој темен ковчек,говорникот ќе биде недовршена слика.

Во далечините завива тажно сирена
Со пролетна мелахонија
Веќе немам никаква дилема
Чиј е светот,на живите или мртвите
Се заколнав,Бог ќе бидам,сноп на светлината
Неможете намене да видите дамка
Го покривам тука огледалото со недогледно платно.

Јас
Умеам да господарам со зборовите.








среда, 16. август 2017.

Сокријтеме под порите на вашата кожа




Сокријтеме под порите на вашата кожа
И така ќе уживате силно,силно со вашата омраза
Нема да бидам и тогаш ваш роб,ни пак послушник верен
Но сепак нема да ви ги парам ушите со мојата искреност.

Роден сум да буричкам по душата
Повеќе во мојата,помалку во вашата
Но сепак моите гревови не се обични
Оти тонам секојдневно во сластите на Животот.

И ќе речам повторно,ве Љубам сите подеднкаво
Оти можеби ја гледам вашата иднина,каде тропам и таму
На портата од вашите срца,онака потпрен на Брезата која ја засадив
Вие одрекувајте и понатаму дека не е така.

Сега кажете,лажливец сум,а против лажливците зборувам
Ја скрнавам вашата чистота,се опијанив од чистототата,можеби е тоа
Не кажувам за крај Амин
Ќе го разбудам гневот,а гневот е кратко лудило кое горчините ќе ви ги рабуди.

Не ги знаете моите патишта
И не ме силувајте веќе со вашата милост
Макар и ме сокриле под порите
Ќе талкам и понатаму по патеките на моето срце.





субота, 12. август 2017.

Ѕвезден непокор



Мачните мигови на проклетијата се сновеа внатре во вените
Пишуваќи ја така со крвта темната книга на јадови и чемери
Недозволуваќи притоа да се стркала барем една солза,врела,сјајна солза
Зарем станав исконска подвижна табла каде небото ги пишува своите тајни.

Да рече сенката,ова е самракот каде љубовта се губи во парчиња
И се препушта на сивата осама
И реков,ако треба ќе ја силувам ноќта,онака како ѕвер
Како некој бесрамник кој не се плаши од жигот на бесконечноста.

Сенката зареви кутрата,о бескрајни црнила прегрнетеме
Овие проколнати ноќни талкачи сакаат болката да ми ја подарат
И така
Ширеќи ја околу неподносливата реа која крајот го најавува.

Од далечината,млаката насмевка на нерасонетото сонце
Го влечеше возбудливиот круг на светлината
Кажуваќи му на ѕвездениот непокор дека е време за одмор
Само сенката остана во се ова на аголот од темната уличка.




среда, 09. август 2017.

Дозволетеми



Дозволетеми моите солзи да потечат
Пред тие да се исушат некаде длабоко во Изворот на Душата
Навистина Дозволетеми
Зошто гревот залепен на градите од една Блудница ме вика
Навистина дозволетеми
И мирувајте во вашата лага дека сте поголеми Светци од мене
Нема да ги осудам вашите мисли за сето ова
Ќе оставам вашата срамна смрт да го направи
Навистина,доволетеми

Моите солзи да потечат заедно со Гласот на Невиноста.


уторак, 08. август 2017.

Ако сте Пагани



Ако сте Пагани ,веќе го знаете
Ако сте ништоверци,насмејтесе и на ова
Како и на се друго што се смеете

Беше мирна,беше тивка
Толку тивка што понекогаш и тишината неможеше да ја препознае
Не зборуваше,не беше нема
Но во погрешен момент изврши емоционално самоубиство
А толку долго го чекаше совршениот момент
Кога болката ќе се смиреше,таа да си ја раскини сопствената кожа
И да каже насекаде,Јас сум Самовила
Но утехата,таа проклета утеха,ја однесе во ѓаволскиот круг
Каде внатре,само едно слушаше,не си родена за љубов.

Глинена девојка,да, ќе ја наречеме глинена девојка
Ќе ја поставиме во центарот на сите галаксии
Гледаќи како ѕвездите и се радуваат
Можеби тогаш длабоко ќе воздивнеме,без да се проколнеме
Додека наоколу три земни сили се соединуваат
За повторно да кажат
На човекот не му е дадено да гледа чуда
Само срцето ја има таа привилегија
Но
Порано или покасно сето ова ќе го разберете
Паганите за ова знаат откако се роди времето.





недеља, 06. август 2017.

Се е тивко наоколу



Синото мастило што ни течеше од срцата
Денес стана црно
Утре најавија дека ќе ни течи од вените
Потоа
Сите до еден ќе станеме неразбрани поети
Кои  пишуваат по земјата
Задутре
Тоа проклето задутре
Кројачите на судбини им го оставиле
Велат на стотина луцидни сликари
Морало така,тие
Црните облаци од запад
Да ги обојат со бела боја
И чудните изгрејсонца
Да ги состават во мозаик од парчиња
Мигови извлечени од сеќавањата
Идната недела
Во ова мало опустено место
Ќе дојдат вајари
Ќе прават кипови со ликови среќни
Насмевките,зборуваат така некои,и од џеповите
Е де,од киповите ќе им паѓаат
За идниот месец
Некој од пиајниците само ќе раскажува празни приказни
Ама сепак
За да не биде тивко
Смислиле
Орди од кучиња скитници да лаат насекаде
Така никој да не каже
Се е тивко наоколу.



четвртак, 03. август 2017.

Убијци на Сништа




Вие,Убијци на моите Сништа
Кои низ годините изминати, со вашите крвави раце
Јадевте лакомо од мојата имагинација
И ја поганевте мојата Света Религија на Поезиата
Правеќи го секој дом каде што ќе задомев во пепел
Оставаќи ме да гребам со ноктите по сувите ораници
Бараќи го полускапаното зрно жито како залак
Вие,да вие Убијци на моите Сништа
За неколку дена ќе ви напишам писмо од Иднината
Каде се сите вистини живи
Каде што нема ни Светци,ни Гробови
Вие,вие сепак зачувајтеси по некој рѓосан талир во џебот
Кога ќе отидам од другата страна на Вечноста ќе ве потсетам за ова.

Сега,не кријте се во сомнежот,очајот ќе ве предаде подло
Сега,само затворетеги очите и оставетеме еден миг да дишам
Не сум марионетка на Небото за да градам Кули Вавилонски.

Небеше тешко сето ова да се кажи ,зарем не
А како да не кажам кога и сите Бајки сега се мртви
Ги видов во пеколот како вријат
И не би го гаснел она светло кое некаде во далечините свети
Но евеги повторно Убијците на Сништа
За секој случај ќе ја допушам цигарата мирно
Горчините ќе ги вовлечам во себе
Пепелта нека ја растураат тие.










Којзнае дали воопшто е испратено ова писмо.



Мислам дека е ова писмо,кое беше прекриено со девет прсти од прав.го пронајдов додека пребарував по старите спомени спакувани во полураспаднатите куфери...не се сеќавам дека сум го напишал,зошто не се сеќавам дека некогаш воопшто сум сакал...но сепак...мислам дека е неиспратено писмо...

Ова утро беше премногу гордо за да раскажува насекаде за мене,а и овие проклети солзи,кои предавнички се лизгаат низ образите,молчат ,гледаќи ме како тажно ги прегнувам лилавите сенки кои ги донесе ноќниот ветар во моја близина.
Зарем не гледаш,дека папсано околу нас се влечат сите борби,порази и победи,молеќи не барем еден ден да го затвориме чистилиштето што го отворивме помеѓу небото и земјата во името на Животот.
Одам,незнаќи каде одам,и колку за утеха,снегот кој веќе е тука во близина ќе дојде,прекриваќи ја патеката изодена,бришеќи ги моите стапалки,и на улицата по која одев,и на овие празни приградски улици.
Станав,несакаќи уште еден жител повеќе на темнината,тоа тебе ништо не ти значи,барем тука никој не споменува судбина,никој не споменува болка,тука сите молчат,и во сопствениот молк се среќни.
А толку лесно ја прескокнав границата на невозможното,веруваќи силно во себе дека со тебе ќе ги пронајдам работите кои не постојат,но дождот,беше тој кој сурово ме враќаше во реалноста,кажуваќи ми дека е подобро да стојам на прозорот и да ги бројам неговите капки,отколку да верувам во илузијата која секогаш ја распостилаше,а јас не ја гледав.
Како некогаш,ги оставам мислите да танцуваат на онаа иста стара зелена дрвена клупа,со некоја друга жена,која повеќе е сенка отколку жена,со голема празнина во себе,повеќе гледам во сонцето отколку во неа,а тоа заспива во прегратките на самракот,оставаќи не во новото неродено време да го бараме животот во кој нема секојдневно умирање.
Ако мислиш дека е толку лесно сликите кои живеат во мене да ги претворам во зборови,се лажеш,кажими барем со колку зборови да ја опишам твојата невина насмевка,или мојата болка кога замина без збор,или како да ја опишам сончевата светлина кога се преливаше во прамените на твојата коса,како..како да напишам дека повеќе векови стојам повторно на истото место,чекаќите да се вратиш некаде низ некој временски ходник.
За крај,сепак го пуштам нејасниот поглед некаде напред,во некоја за мене непозната куќа каде звуците родени во клавирот ја свират..Одата на Радоста..гледам,оставаќи ги желбите да се претвората во пеперутки кои ќе летаат насекаде во просторот.




четвртак, 27. јул 2017.

Мајко Не грижисе за мене





Мајко
Не грижисе за мене
Само одвреме навреме се губав во времето
Ме знаеш ти
Но сепак ги засукувам ногавиците кога газам во човечкото ѓубре
Не грижисе
Умеам да се справам со бездушната тишина која не дели
Виде,ги закопав сите стравови покрај патот
И сега ја зборувам Вистината
Поматените умови понекогаш за од ова се тревожат

Мајко негрижисе
Јас плачам ете така,ради реда
Повеќе да ја насмеам далечната сјајна ѕвезда
Но и да ги навлажнам уморните суви коски кои ми крцкаат
Ама навистина ме знаеш ти
Понекогаш и сонувам некои убави работи
И нестврани мигови,исполнети со насмевки невини

Мајко негрижисе
Во овој живот сум само патник
Кој секогаш ги пронаоѓа погрешните патеки
Но ќе помине и ова
Ќе се исплачам некогаш,на некој сведен голем
Пред олтарот
И ќе помине,се.ама се.




недеља, 23. јул 2017.

Повеќе исповед,Помалку Молитва

Сум се оддавал на блуд, разврат натопен со алкохол и опијати, сум ги гребел ноќите и дните додека крв не потече од нив, сум ја силувал сопствената душа убедувајќи се себеси дека е подобро да изгорам во грев отколку да го барам недостижниот мир во срцето, сум ги губел свеста и совеста до помрачување на умот, сум бегал од вистината јавајќи на лагата, сум го извалкал образот по кој сум создаден за љубов, а не за предавства, ама не сум намразил никого за да му посакам пеколни маки од кои не се излегува. 
Ете, затоа плачам, зашто омразата не ми го киднапирала срцето, не се вообличила во мене како суетен превез врз очите, па умеам да видам колку сум глупав и бескорисен.
Го гледам злото како се распослало врз битисувањето, безидејноста, лицемерството и алчноста го черечат светот, моќта е убедена дека може изгрејсонцето да го направи зајдисонце, го гледам злото, војната што ни ги распнува душите, профитот што ни ги поцрнува очите и целта ги оправдува средствата што ја правдаат омразата кон ближниот свој, и се разделува љубов од почит за да се владее со ум и тело, и се гази во крв до колена за да му се направи на другиот тоа што не сакаме нам да ни се прави. Ете, затоа плачам, зашто сум слаб и недостоен да го прегрнам светот, зашто никогаш не сум мразел, ама не знам како на другите да им го подарам тоа без да се возгордеам. 
Плачам затоа што не го мразам непријателот свој, ама не умеам ниту да го возљубам во срцево. Плачам затоа што сум грешен. Затоа жали ме, прости ми и научи ме Господи!




субота, 22. јул 2017.

Лажна Љубов



Моите тажни спомени
И твојата лажна Љубов
Честопати на чудна раскрсница се среќавале
Разговарале долго како стари познаници
И понекогаш малку се насмевнувале
А потоа молчеле
И гледале долго во далечините
Каде што Јас сеуште стојам
Пред Огледалото на Вистината
Бараќи го некаде во тоа пространство
Парчето од моето срце кое ми недостасува
И Ти
Која по којзнае кој пат
Направи повторно добар пазар со Љубовта
Неверуваш дека сето ова е така
Но Гавраните додека го чекаа Пурпурот зборуваа
За моите Тажни Спомени
И твојата лажна Љубов
Слушниги, и ти

Ако го изгубише некогаш сонот.


петак, 21. јул 2017.

Пробав да го мерам времето




Пробав да го мерам времето
Но мојата педа беше премала
Чекорот беше преспор
Минутата кратка,пократка од јадосан здив
Часот тешко доаѓаше
Денот изминуваше без да го забележам
Колку ли недели изминаа се прашувам
Месеците воопшто не ме сакаа
Можеби затоа што ветерот ми ги крадеше од пред очи
Ах Години
Само крикнувам под сводот на Месечината
Зарем и вие станавате само бројки на хартијата
Што не се сеќавам на вас
Пробав да го мерам времето
Но тажниот звук на виолината
Низ пискотот свој зборуваше
Не го број времето
Зошто со секој изминат миг,ти стануваш сенка во просторот.




четвртак, 20. јул 2017.

Подарок од Небото



Се појави одеднаш
Како цвет кој му пркоси на времето
Подаруваќи ми бакнеш со вкус на сон
Соленоста на твоите усни
Со допирот на моите станува најубавата небесна медовина
Помешана со нектарот на вечноста..
Додека те држам за дланките галебите пеат некоја заносна симфонија..
Сите мои копнежи,сите мои надежи сега се пред тебе.
Нахраниме со силата која извира во длабочините на твоето срце..
Прегрниме со светлината на твојата душа каде трепери бескрајната топлина…
Ја чуствувам твојата покривка која полека паѓа врз мене
Некаде на рабовите е опшиена со зален прав..
Прегниме
И со прегратката да тргнеме према изворот
Каде животот низ весел клокот се раѓа..
Знам,и знаеш
Дека тие патеки кон изворот се исполнети со мирисот на темјан и лавор…
Ти ги подарувам јас,моите бакнежи не како договор за сигурна иднина
Туку како завет кој само смрта ќе го избрише…
Не чекај да ти подарам ружа црвена
Посадиго твоето семе во моето срце
И во таа трепелива градина
Секое утро со најубава насмевка бериги најцрвените и најмиризливите ружи…

Се појави одеднаш
Носеќи ги сите дождови кои ја миеа темнината околу мене
Се појави одеднаш
Насмеана со поглед кој ги носеше сите ѕвезди на небото
Се појави одеднаш
За да ги заборавам лелеците,тие тажни еха на скршеното срце
Се појави одеднаш
За да ми ја кажиш наједноставната смисла на животот
Дека Лагата е Човечка,Вистинста е Божја.




уторак, 18. јул 2017.

Малку наликува на Љубовна Песна



Јас сум тој,што сум,
некому сум му нешто,некому сум ништо..
ако некој ме чита  низ азбуката на душата
тогаш моите усни ги кажуваат најубавите зборови..
онака помеѓу редови..
понекогаш на некој му се причинува
дека сум поинаков отколку што сум вчера или завчера
но ете ,кој гледа со срцето
секогаш може да ја види насмевката на моето лице…

И затоа ќе ви откријам една Тајна
ги отфрлив сите кругови околу мене
ги изгорев сите клетви што ги фрлија
ги препознав сите бакнежи на фарисејците
несакам повеќе лажни насмевки…
не ми е потребна повеќе борба со мртвите спомени…
раскинетего сега моето парче небо
тоа утре ќе се создаде повторно за мене..
победивте во мојот живот,оставетеме да победам во вечноста…
телото ќе го оставам на сенките да се радуваат…
со тивкиот шепот по патеката одам таму каде што душата мирот го има…

Го оставам Бескрајот малку да биде љубоморен
ако до вчера Јас скришум ѕиркав во неговите длабочини
сега нека Тој
кога месечината ќе бликне со полниот сјај и ја осветли мојата душа
ѕирне во длабочините
и нека во некоја длабочина што ќе ја види неисполнета
го остави својот скриен таен шепот на Љубовта.

Малку е будалесто,зарем не,но
посакувам да нема кров на ниедна куќа
ќе бидат преголема пречка за соништата што се раѓаа во срцето,
не мислете дека ве лажам
од солзите научив да правам бесценети кристали
со кој ќе направам најубав небесен лустер
ќе го закачам да свети со млечнобела светлина
во недогледниот салон за прием на вашите нови утра.

Сепак,нема да ви кажам Збогум
Зошто Феникс ми кажа дека во мојот речник не постои тој збор.




Чудото на Парадоксот

Ниту ќе се пробудиме,ниту ќе легниме да спиеме Но тука во парадоксот се е така подредено Наутро,излегуваме на Балкон чист воздух д...