уторак, 20. децембар 2016.

Болна Утеха



На крајот на сите вселени
Каде што одмараа Еоните
Седеше моето празно срце
Чекаќи да помине Љубовта
И само ронки да остави
Како болна утеха
Ама тишината
Таа проклетница
Која ѕидови дебели изградила
И кафези подигнала
Само тивко се брануваше
Небаре е најподмолниот потсмев
Седеше
Без страв во себе
Гледаќи ја олујата која беснееше
Некаде во некое
Место
Каде лагата се оплодуваше

Смееќи се кучешки


Нема коментара:

Постави коментар

Ако некогаш

Ако некој ми рече Дека сум изрод Македонски Јас ќе му речам Дека е кодош,роднина на Јуда И така тој нема да се налути И така...