уторак, 20. децембар 2016.

Болна Утеха



На крајот на сите вселени
Каде што одмараа Еоните
Седеше моето празно срце
Чекаќи да помине Љубовта
И само ронки да остави
Како болна утеха
Ама тишината
Таа проклетница
Која ѕидови дебели изградила
И кафези подигнала
Само тивко се брануваше
Небаре е најподмолниот потсмев
Седеше
Без страв во себе
Гледаќи ја олујата која беснееше
Некаде во некое
Место
Каде лагата се оплодуваше

Смееќи се кучешки


Нема коментара:

Постави коментар

Ангелите се помеѓу нас (којзнае,можеби беше само Човек)

Да одиме ,рече Човекот Овде е премногу ладно,меѓу овие затворени Умови Кои,не се хранат со Светлината,само ја пљачкаат дрско и без...