уторак, 20. децембар 2016.

Болна Утеха



На крајот на сите вселени
Каде што одмараа Еоните
Седеше моето празно срце
Чекаќи да помине Љубовта
И само ронки да остави
Како болна утеха
Ама тишината
Таа проклетница
Која ѕидови дебели изградила
И кафези подигнала
Само тивко се брануваше
Небаре е најподмолниот потсмев
Седеше
Без страв во себе
Гледаќи ја олујата која беснееше
Некаде во некое
Место
Каде лагата се оплодуваше

Смееќи се кучешки


Тажна Приказна

Кога ќе ја вдишите длабоко во себе Тишината на ноќта,вие сте го добиле вториот живот Со мртви кошмари зад себе Не ќе знаете веќ...