понедељак, 17. април 2017.

Стар Роковник




Гледаќи во Небото,каде птиците оставаа траги со песните
Не зборувавме за годините,кои беа исполнети со туѓи зборови
Се доближувавме,кршеќи го молкот
И чекањето,кое миговите не ги броеше

Недостасуваше,само еден вистински збор
Кој ќе ја собереше сета тишина
И ќе го избришеше сето бледило кое висеше
Небаре беше најгустата пајажина .

Времето притискаше,додека во далечините
Меѓу брезите свиреше старата песна
Сакаќи барем тоа Ништото да го претвори во Нешто
И тоа што беше вчера,да не биде утре.

Сето ова е само уморна слика на еден изминат ден
Исполнет на десната страна со една стара лита клупа
Од лево,туѓата гордост и лажната љубов која се продаваше ефтино
Напред,безначајни датуми,кои не се запишани во стариот роковник








Мислата на Времето

Запознав еден Светец Кој беше ослободен од сите болки Грижи,и сонувања за вечен живот Ете тој Умираше секој ден позади вратат...