среда, 12. април 2017.

Стеблото на Надежта



Ете,повторно
Започна да се спровира низ прстените на времето
Насмеана
Радуваќи се на белите облаци
И
Неплашеќи се од осојните засеци на планините
Во кои одекнуваа предвечерни песни од Младоста

Ах Младост,воздивна
Го изминав невратот
Талкав и џвакав темнина
Спиев покрај црна птица со мртви криља
Одеќи така од нигде кон ништо
Ах Младост
Не ме влечат веќе таинствените длабочини на минатото
рѓата на поразот падна
И невидливата грамада на мртвиот воздух се распрсна

И се насмевна,малку чудно девојката самјак
Небаре ја откри загатливоста на Бескрајот
И без да размислува
Го спрегна идниот миг да ги досегне соѕвездијата
Каде се возвишуваше стеблото на Надежта.






Нема коментара:

Постави коментар

Од Вашето Евангелие се цеди крв

Во ред,можеби вие сте без никаква Судбина Или некој еким ефендија ви турил во ноздрите некоја вода Којзнае,нозете не ве држат ли,ш...