среда, 12. април 2017.

Стеблото на Надежта



Ете,повторно
Започна да се спровира низ прстените на времето
Насмеана
Радуваќи се на белите облаци
И
Неплашеќи се од осојните засеци на планините
Во кои одекнуваа предвечерни песни од Младоста

Ах Младост,воздивна
Го изминав невратот
Талкав и џвакав темнина
Спиев покрај црна птица со мртви криља
Одеќи така од нигде кон ништо
Ах Младост
Не ме влечат веќе таинствените длабочини на минатото
рѓата на поразот падна
И невидливата грамада на мртвиот воздух се распрсна

И се насмевна,малку чудно девојката самјак
Небаре ја откри загатливоста на Бескрајот
И без да размислува
Го спрегна идниот миг да ги досегне соѕвездијата
Каде се возвишуваше стеблото на Надежта.






Нема коментара:

Постави коментар

Песна во чест на сите курви

Кои гребат по рамењата,оставаќи траги длабоки Кои те тераат да останеш заробен помеѓу нивните бедра Да тие Кои се чуден спој на ...