четвртак, 23. март 2017.

Некаде во рушевините на душата




Некаде во рушевините на душата
Под пластовите од пепелта
Се провлекуваше низ плачот
Прошката
Која времето сакаше да го запре
И така
Болката да ја натера
Да не воскреснува пред секој нероден миг
Шепотеќи му утешително
На секој сегашен миг

Твоето име беше Љубов
Кое беше изговарано
Со копнеж
Со страст
И во копнеж
И во страст

Пиеќи го виното
Кое ме опиваше исто
Како секој твој поглед
Правеќи ме роб
При секој твој допир

Но,ете
И Бесконечноста знаела
Но молчела

Нашиот крај ми ти бил запишан
Уште во самиот почеток
Некаде таму
Во твојата празнина

Та сега
Некаде во рушевините на душата
Под пластовите од пепелта
Се провлекуваше низ плачот
Прошката








Нема коментара:

Постави коментар

Ако некогаш

Ако некој ми рече Дека сум изрод Македонски Јас ќе му речам Дека е кодош,роднина на Јуда И така тој нема да се налути И така...