Еден ден,да еден ден

Еден ден,да еден ден

Кога ќе паднат сите ѕидови од времето

И кога ќе застанат сите пијани чекори на калдрмата

Ете тој ден,

каењето ќе биде само смешна приказна која ќе се раскажува

помеѓу папсаниот хаос

и некои срамежливи погледи на будалест романтичар

Еден ден,да еден ден

соништата нема да ги има повеќе

ни меѓу нозете,ни пак околу срцето

ни пак Ѓаволите ќе пеат Балади приспивни

се ќе биде така тивко

тивко и лесно.

Еден ден,да еден ден

Кога ќе добиеш чуството дека си Тројански Коњ на земјата

Сам на себе ќе си кажеш

Ја носев секогаш Војната,бегаќи од мирот

Несакав да пловам во длабочините на мојот ум

Плашеќи се панично од Вечноста

Ете тој ден

Не биди мал Атом кој чека да го голтни Црната Земја

Ни пак се возвишувај лажно до височините на Ра

И не биди плашлив како Ганимед

Ете тој ден

Биди она што никој не бил

Биди Душа без окови

А не сенка

Која навечер само сонува за Ѕвездите.

Ќе дојдат годините за плачење

Кога

Ќе дојдат годините за плачење

Гледаш

Солза не останала да се срини по образите

Да ги накваси или измие

А  пусто годините за насмевки

Изминале

Енеги сега и тие

Во мртвите столетиа

Молчат небаре се гревови несторени

Сакаш да воздивнеш

Ни врелата воздишка не ти доаѓа

Нејсе само ќе си заглаголиш

Додека гледаш како умира денот во заодот.

Крилати Сенки

Те сакав исто онака

Како што дивиот пламен го сака пеколот

Додека ти во сето тоа беше

Онаа подмолна пепел која секогаш победува

Да,дааа

Те сакав и тогаш кога маглата ме прегнуваше

Недаваќи другите да ја видат постелата од солзи

Те сакав

Се додека не ја видов мојата крв на твоите раце

Потоа

Потоа другите само ме прашуваа што правам

Секое утро со празните соништа

Додека ги расфрам по празното време

Без грам милост.

Прво молчев

Зошто во мислите Хамлет го рецитирав

Повеќе како утеха

И само чекав да се појави на Запад Виножитото

Каде беа ссокриени сите неродени приказни.

Да,дааа

Те сакав со сите скриени мистерии во твоите очи

И сите непостојани тишини кои се раѓаа од твојот молк

Што да се прави

Човечки е да се згреши

Па и кога се сака

Дека е така

Зборуваат крилатите сенки кои се родиле во твоите кошмари.

Нахранетего Пирејот

Вечерва,некаде пред полноќ

Ќе ги поканам Гавраните на последна Гозба

Од чемерот кој остана по сите мртви денови

А потоа.се ќе биде без значение

Така не ќе бидам должник

Ни на земјата,ни на парчињата судбина што останаа

Ќе им заглаголам само...

Не ме оплакувајте,туку вашата песна

Исклесајтеја со клуновите на мраморот како Епитаф.

Аште има време до заодот,каде виорите на метеж

Не оставаат ништо на случајноста

Па ни прикриеното поругание

Недаваќи ми ,за последен пат

Да сонувам свое Евангелие.

Утешение ми е

Што нема барем да се спровирам низ замрсени мисли

И што се радував на танцото од Русалките многупати

И што конечно сенките ќе се одморат некаде во мугрите

Без да ги стискаат тупаниците до болка.

Во идната Пролет

Пред да легнат горештините и на височините

Сететесе дека моите гревови тежеа

Исто толку колку вашите изминати дни

И пред да се распостели лачот на Сонцето

Вие испраскајте малку Света вода на земјата

За да го нахраните Пирејот распослан.

Не би можел да живеам без Поезиата

Не би можел да живеам без Поезиата

Зошто таа ми е се

И болка,и здив,и насмевка

И светлина,и тишина,и следен мој чекор

Но

Но и мое Проклетство е

Кое ме пара во вените

Кое ме носи до работ на бездните од пеколот

Понекогаш

Само понекогаш е молитва која се раѓа во душата

И патува до Бескрајот

Само понекогаш

Е Љубов која малкумина ја разбираат

А уште помалку од нив

Можат да се носат со таа Љубов.

Не би можел да живеам без поезиата

Зошто таа секогаш за мене го гради

Мозаикот на совршеноста

Каде моите очи се полни со надеж

Додека ги чуствувам нејзините нежни зборови насекаде

Околу

Во ноќта

Во денот

Низ времето кое минува со својата неминовност.

Понекогаш

Ете така како дете,пробувам да не ја слушам

Но се лути,меретната

Рушеќи ги планините

Тераќи ме така

Повторно да погледнам во далечините

Каде повторно Пролета заминува

А Поезиата е тука

Секогаш

Околумене.

Не би можел да живеам без поезиата

И кога го пиам киселото вино

Кое секогаш е како амброзија

Додека таа е во мене.

Незавршен Божји Сон

Милион прашања со милион одговори денес се родија

се прекрстија на некои чудни крстопати

и секогаш на почетокот на секое прашање одеше

што ако

додека одговорот следуваше неочеkувано брзо..

Што ако

светот на нашето постоење

е само еден незавршен Божји сон

тогаш зошто секогаш сонувачите не се разбрани и сватени

што ако

сонувачите се само неговото продолжено постоење…..

што ако

сонувачите го знаат одговорот…дека

животот е најкратката приказна

која Бесконечноста ја раскажува во само еден здив

кој нам приказната е мерена со години

на Бесконечноста е краток,само еден миг…

што ако

ние немаме почеток,немаме минато…

кругот во кој се вртиме постојано е вчерашниот крај и почеток…

што ако

времето е само судија

кој пресудува кога ќе ја најдеме вистината…

додека бесцелноста е само казна на тоа погрешно барање…

Го пронајдов сопствениот Мир

Го пронајдов сопствениот Мир

Во Царството на Злото

Ете така едноставно

Што не му позајмував на никого чуства

Не зборував напразно

И легнува мирно во кревет

Кои некои зборуваат дека мирисал на Блуд

Не го барав времето во непостењето

И не плачев пред сонцето

Не се чуствува како патник во животот

И не шепотев радиреда молитви

Ретко,навистина ретко шетам

Во просторот каде се раѓаат желбите

Но и понатаму ја пушам цигарата до филтерот

И ја пијам вотката до последна капка во чашата

Пишува,не за да ме тапшаат по рамо

Или да се сликам радиреда

Не подобро ќе кажам,пишувам секој ден

На новото платно што ми го дава утрото

Го пронајдов сопствениот мир

Зошто ги сакам сите капки од дождот

А во меѓувреме

Го оставам Гавранот да пее за изгубените времиња

И мртвата Љубов

Додека наоколу се шири царството на злото

Само се насмевнувам искрено

Исто како што Месечината се смее на Полноќ.