Живи Јуди

Додека сеуште стојам под сенката на Христос

Во разумот се отвараат нови и нови димензии

Каде нема потреба да липам до бескрај

Да си ја кинам облеката од себе

И да не се преобразувам од една во друга ништожност.

Веригите на осама од сето ова испукаа

И соковите на идниот живот почнаа да се цедат

Огнените виори кои бликнаа беа за ова вестители

Само да Знаете

Наскоро ќе ја обојам новата мугра со руменило

со кренати раце

И прочистен од грев.

Не ме засега веќе омразата смрта

Ни пак галопот на гнев

Грозоморите кои ликови носеа,ги нема

Не ги оплакувам веќе дните крвави

Подоцна

Подоцна кога ќе оживеам

Кога нема да знаам што е болка

Подоцна ...живите Јуди

Ќе ми го продаваат Името за триесет сребрени Талири

Глаголеќи насекаде

Лозата негова беше Тајна

Ние не му верувавме

Но вие Верувајтему

Додека сеуште стојам под сенката на Христос

Во разумот се отвараат нови и нови димензии

Липтеж за нов изгрев

Липа Земјата

Не,кога пресни гробови никнуваат

Не,кога дождови снагата и ја миат

Липа и се грчи небаре е цицалче од три дни

За живите кои избегаа од неа исто како рој скакулци.

Остана само средесело,стар изнемоштен Поп

Сам на себеси молитва да кажува

Во Август радиреда камбаната ќе бие

А Житијата,покрај Житијата змиски легла се свиле

И Гората ја нема да се јави

Секирите рѓата лакомо ги изеде

Да и мугрите сега не се мугри

Овде онде,само Пупунците играат блесава игра

Се разодитоа сите на сите страни

Пајажината ја оставија царство да гради

И не прашува веќе никој каде се упокоените предци

Само Севишниот нив ги чува низ троскотот и пирејот.

Сенките се луѓе или беше обратно

Кои во чељустата на времето стојат напикани

Тонеќи со затворени очи во глобочините на денот

Не се мртви,а не се ни живи

Животот за нив е само магла лилава која ги врти во круг

Липа,липа кутрата земја

Чекаќи го и таа

Вестителот кој ќе го донесе новиот изгрев

Чекаќи сполулавеноста да отиде во видвиделија

Чека

Чека кутрата.

Под Сенката на Вавилон

Не ме слушајте мене

Не е важно за вас

Дали сум ранет,или мртов

Дали сум горе некаде

Или сум долу врзан во стегите на времето одминато

Вие,вие стиснетеги забите и слушнетеги

Стените на Вавилон што ќе ви кажат.

За првата ,втората и третата ноќ,одмавнете со рака

Во четвртата радувајтесе заедно со пеперутките

Петата сама ќе ве понесе,низ пламенот што ќе ви го даде

Со шестата издегнете над сите Победи,и распливнетесе во сите ширини

Но

Но од седмата плашетесе,и сокријтесе

Позади вашата судбина,и позади сите ваши копнежи.

Вие на сето ова ќе кажете

Далеку е Вавилон закопан

Но агонијата која ќе ве опседне ќе ве разувери

Бидете крваво искрени и соочетесе со суровоста на реалноста

Ова не се само празни фрази,повеќе е крик

Дека е така

Погледнете самите колку убаво ви стои тагата на вашите ликови

Не ги разбирате зборовите зарем не

Затои и не ги гледате световите околу вас.

Но ајде

Ќе ве облечам со облеката на пурпурот

И ќе ве обложам со злато и смарагди

Но сепак тајната на Вавилон нема да ви откријам

Зошто таа е сокриена во сите живи Блудници

Во сите валкани гадости и плуканици

Но сепак ќе ве опиам со виното на гневот

И ќе ве поведам кон сите бесрамни раскоши на душата

Каде не сте соучесници во гревот

Не сум очаен сега

Но ќе одиме заедно во оној ден

кога нема да се плашите од светлината

и кога ветерот ќе си игра со нашите образи

вие сега заборавете на мојата иднина

само излезете од сенката на Сонцето

за да го видите вашиот следен чекор

кој не е направен од навика.

Зборот збогум го кажуваат тие кои се верни на смрта

Додека зборот повторно

Ќе го кажам кога вие

Ќе ја проголтате плунката

Гледаќи како сите заминувања исченуваат.

Ова не е крај

Бидеќи одразот не го познава тоа чуство

Повторно

Повторно

Утре

Или следната есен ќе бидеме под сенката на Вавилон.

Ве поканувам пријатели

Ве поканувам пријатели

Не кажувам сега простете што ве пишувам со мало п

Вистинските Пријатели нема да ги напишам ни со големо П

Знам дека нема да ми замерат

Ве поканувам

Не повторно во мојата душа

Туку да застанете сега

Пред моите стапала

Ете таму се сите ваши плуканиици

Лиги и лицемерија кои ги оставивте кога грбот ми го вртевте

Ама

Се исповедав,за гревот мој

Што ви дозволив

Да роварите

Насекаде по одаите на душата

Ете се исцедија и етеги крај моите стапала

Дојдете и земетесиги вашите лиги и плуканици

Ве поканувам

Ако не ,ќе ги оставам на крстопат

Нека залудени баби ги соберат

И кога чинките на полноќ ќе ги прават, ги фрлаат во оганот здивен

Ако

Сега кажува со голема леснотија ако

Ако не бевте вие

Немаше да знам кој сум јас

вие

Еве повторно ве пишувам со мало в

вие

ќе останете со мало в,со мало п

додека мојата душа е сега вистински полна

со копнеж кој вие ми го крадевте

Ако

Сега кажувам со голема леснотија ако.

Само Молчи Сенко

Не ја одвојувајте сенката од себе

Ни пак ја згуснивајте во Човечкото Обличие со лик

Само наутро свртетеја кон сонцето

И толку

А во заодот заедно

Истакаете наметка  од месечева свила

Ќе ви се најди кога напливот од секакви искушенија ќе ве натисни.

Знам

Ќе ви останат гребнатинки од светлината

По душата

И од тоа усните безгласно ќе ви се придвижат

Но сепак олабавете и смекнете

Во таинствениот живот на ѕвездите е другиот дел од сенката ваша

Каде дозреваат сите ваши копнежи.

Така е

Еве и мракот воздивна

Даваќи му дикат време на сонот да се возобнови

За полесно да го совлада треперот на месото

И,наквечерина е

Време е,и кажувам на сенката,не станувај прозирна

Не ќе се одвоиме и сега од бесконечието на времето

Само молчи и слушајги вестителите на надеж како шептат

За Амброзијата на Животот

Која во себе го носи Вселенскиот Рев

Само молчи.

Пурпурни Цветови

Додека Пурпурноста венееше покрај ѕидините на Манастирот

Непогалена од Човечка рака

Заблудените,лудите,богами имаше

И праведни ама им ги вадеа очите

И во мракот ја голтаа иднината незаситно

И

Со врелината на здивот,се пикаа во разни писанија

Бараќи некое копиле на мигот нероден

Да ги прогласи за мислители на столетието.

Само Малкумина

Кои се радувававме на Месечевата песна

Предевме со глаголењето некое бесконечие

Кое како пролетија одеше во неврат

Чекаќи тогај некое полупијано Монашко признание

Негледаќи дека и ние сме во најубавото обличе на малоумие

Кое не апеше,ние воскликавме

Кое и пресната кожа ни ја јадеше

Кое ни ги буручкаше сите сознанија за разумот.

Етего,извикавме

И ние

И другите околу

Богочетецот,на скаменет рид стоеше,полугол

Со мртви вејки околу себе опколен

Кому душата не му беше зелена

И кој немаше обетка на уво

И околу него зелени муви не летаа

Не беседеше за нас,или со нас

Само се спогоди со Иднината

Оставаќи не да се клештиме на црната земја

И се урнаа небесите за нас

И го кренаа во небесите Него

Којзнае дали разбравме нешто од ова

Додека топлите ветриња чкртаа во ноќите

Ама барем

Легнувавме на земја

За да ги одмрсиме патеките на животот

И да наслушниме како доаѓа

Пурпурноста

Носеќи го во себе ѕвездените пајажини

Во кој беа заплеткани сите Човекови судбини.

Ден Денови

Стравот стана нашата иднина

Отровот нашата храна

Додека пукнатините на свеста ги полниме со туѓата болка

И пробај тогаш да сакаш

Одиш до дното

И шепотиме без сјај во очите

Додека скитаме небаре сме сенки

Оставаќи трага на постоење

Само врз валканите чаши

Каде пелинот ни го сервираат

Ден денови

Само пресликани празни капки во потокот на времето

Зарем навистина ја избришавме

Изгравираната небесна вистина од нашата кожа

И оставивме ден денови

Да умираат побрзо од нас