Noviot Roman na Tome Meskovski-Mesko

Се сеќаваш ли

Се сеќаваш ли,кога седевме заедно

Додека Сонцето заминуваше со малку тага

На оние маси,валкани и полни со дамки од кисело вино

Од десно,стариот Виолиниста,свиреше

Повеќе за себе,помалку за нас

Ме праша,зошто грчот на на моето лице не се губи

Кога те прегнувам

И тогаш,а многупати потоа,само воздивнував

Како да ти кажам

Кога еднаш ќе ти ги скршат криљата,со кој си летал

Тогаш сите прегратки те болат

Се сеќаваш,кога ги газевме штотуку паднатите лисја

На Дивите Костења

Забораваќи при тоа,на сите слушнати песни

Прочитани романи,и изодени патеки

Ме праша,зошто ја сакам Тишината

Премолчив зошто Бескрајот беше пред нас

Оставив ветерот што не покриваше да ти одговори

Оставив ноќта што не допираше да ти потврди

Се сеќаваш на онаа ноќ,ноќ на ѕвездите

Кога нашите воздишки зборуваа

А ние небаре сме Адам и Ева,изгубени во вечна прегратка

Посакавме

Од таа ноќ

Сите сништа да ни мирисаат на Ружа.

Вечерва легни си порано

Би напишал денес илјада и еден стих

За твојата воздишка

Онаа,која твојата душа катаден ја испушта

Додека одиш до крајот на светот

За да го пронајдеш твоето пурпурно утро

Би напишал и за твојот трепер

Кој знам е твојата најтивка утеха

Додека ги стискаш дланките

Секогаш кога тишината беснее околу тебе

Недаваќи ти да ја кажеш молитвата на Љубовта

Би напишал,да би напишал многу стихови

но маглите лепливи ми ја зедоја хартијата

ветриштата луди го однесоа перото во пустината

дождовите кисели го разнесоа мастилото на сите страни

недаваќи ми да ги напишам сите посакувани зборови.

Затоа

вечерва легни си порано

да не закасниш во мојот нов сон

ќе го пронајдеш лесно

мириса на свеж Бадем.

Ти само дојди

Не сум Ангел,но знам да сакам исто како Ангелите

Ако не ми веруваш,праша ја Љубовта,таа ќе ти потврди

Но не зборувај насекаде

Тоа  е уште една моја голема небесна тајна.

Ти,само дојди,додека ветерот игра со твојата коса

Да ги доприме облаците,и да се поклониме пред ѕведите

Ти,само дојди,за да видиш дека бајките не се празни зборови

За да можат и нашите сенки да бидат бескрајно среќни.

Да,да,ти само дојди,по онаа патека,каде што липите шумолат

И низ шумолот зборуват за осамените кои се плашеле да дојдат тука

Додји,за да видиш дека во моите ноќи нема темнина

За почуствуваш дека во моите длабочини нема крај.

Ти само дојди

Додека ја распостилам ноќта низ бескрајот.

ИЗВОР

Тече, капка по капка..

Низ ситните камчиња ...

На денот надојден...

Стихови се тркалаат..

Поезија- река која тече ...

И пулсира низ жилите на неспокојот,...

 Громови татнат во градите,...

А плунката се залепила...

На ѕидовите на душата...

Сокривајќи ја таа љубов...

 Што блика како извор..

 Непресушен кладенец ..

Запишана трага на вечност..

Грмат одаите на срцето , погледот милува..

Трепери телото , чекорам босонога..

 Сакам да ја чувствувам...

 Дивината и полските цвеќиња...

Со кои ја галиш мислата..

И вечно живееш во погледот..

Оливера .Ш...18.09.2018

Потомци на Феникс

Би те запишал во Срцето како Тамара

Или како Ирена,сеедно е нели

За дамарите што ќе треперат деноќно

При тоа повикуваќи ги капките крв на нов див клокот

Би те запишал на хартијата,како Сузана

Или како Пенелопа.сеедно е нели

За мастилото кое ги слика сите мои тајни воздишки

На крајот од секоја густа ноќ.

Би те праша повторно,наивно но и малку безобразно

Онака како што умеам во денот кој се раѓа

Зошто мораше,без срам и перде,да станеш мој неспокој

Кој се расплинива во сета моја тишина.

Гледаќи ме со твојот скриен поглед

Во кој горат нашите тела

Небаре се потомци на Феникс

Кои во Пурпурот се нови пламени желби.

Знаеш и Ти,Знам и Јас

Би те сакал многу повеќе од Цвеќето што го сака сонцето

Од Рибата што ја сака Водата

Но Ехото на Тешките Чекори на Калдрмата што ги оставив

Безгласно зборуваат,дека срцето мое е  уморно за нови љуњи.

Да,би застанал спроти ветерот со таен повод

Да го слушам како раскажува за неговите допири

Врз твојата коса,врз твоите усни,врз твојата кожа

Притоа гледаќи во небото каде е пресликан твојот лик.

Ахххх,е тајниот запис кој патува до Месечината

Ехххх,е записот кој го оставам на земјата

При тоа завлекуваќи ги прстите во косата

Сакаќи тоа да се твоите допири.

Но,Знаеш и Ти,знам и Јас

Дека клучевите од нашите срца,мораме

Ама навистина мораме да ги фрлиме во бездната

За да не ,не натера повторно Судбината да го пиеме Пелинот.