Во следната година

Трубата ќе ги собере сите луѓе

На едно место,малку подалеку од престолот

Зошто уште се куп диви ветришта

Без многу соѕвездија меѓу себе

Наоколу,сите седум ритчиња ќе треперат

И така годините ќе минуваат

Минатото ќе се заборава

И

Ќе ги повикуваат покојниците

За да ги покорат

Мислеќи,дека така побргу ќе се ослободат од злото

Ама,осмата

Нивниот двојник

Пак ќе ги стори

Искриволчени,шашливи,набабрени

Ќе им каже дека сеуште седат

Во мртвото време

Со крвавиот оган на пеколот во нивните срца

Потоа

Во времето на жетвата

Ќе кренат барде со вино

За полесно да ја кажат хиерархијата на светците

Во следната година

....во следната година

.........во следната година

Кристалниот глас на трубата повторно ќе ги собере луѓето

На едно место

Стеблото на Надежта

Ете,повторно

Започна да се спровира низ прстените на времето

Насмеана

Радуваќи се на белите облаци

И

Неплашеќи се од осојните засеци на планините

Во кои одекнуваа предвечерни песни од Младоста

Ах Младост,воздивна

Го изминав невратот

Талкав и џвакав темнина

Спиев покрај црна птица со мртви криља

Одеќи така од нигде кон ништо

Ах Младост

Не ме влечат веќе таинствените длабочини на минатото

‘рѓата на поразот падна

И невидливата грамада на мртвиот воздух се распрсна

И се насмевна,малку чудно девојката самјак

Небаре ја откри загатливоста на Бескрајот

И без да размислува

Го спрегна идниот миг да ги досегне соѕвездијата

Каде се возвишуваше стеблото на Надежта.

Во долгата и вечна ноќ

Далечните грмотевици,без чуство за болка

Забораваќи дека тука постои и Судбина

Или кога ќе се стемни,некаде се провлекува некоја молитва

Која лази од некој слеп проклетник

Минуваќи низ секакво месо

Лесно докажуваат дека сепак има умирање

Некој со повеќе гнев во себе

Некој благороден и возвишен,наслушнува

За песната која ја создала некоја усфитена мисла

И нејзината тажна развлеченост

И отвореното небо,кое граба во темнината

Носеќи ги сите нивни лажни времиња

На тие призраци со крв

Тие верни кукли на душевната бркотница

Некаде

Во неопределени далечини каде грмотевиците се плодат.

Ама,етего собеседникот се огласува

Не ме слушате,и не ме гледате во своето слепило

Оти во гласот ви е стравот од осаменост

Во долгата и вечна ноќ,каде ќе немате придружник

Оти вашата внатрешна разбуричканост е само омраза

Која раѓа само грмотевици.

За курвата,или курвите (сеедно за која)

Повторно се стретнувам со сопствениот живот

Но изморените очи ми кажуваат,прво да се простам од себеси

Ако,ќе кажам низ врисок

Коренот ми е длабок,негнил

Само малку ми се мртви сетилата

А можеби е малку налудничав денов

Пролета,етеја повторно навлегува во сеќавањата

Ѕидовите се напукнати,претпоставувам

Од киселото вино што го пиевме со курвата

На балконот,таа беше во жолта облека

Мене ми се стори наредена е со лимонови лисја

Зборувавме на стар боемски јазик,без да ги вознемириме гавраните.

А потоа,некаде на пладнето,во Булеварот со суви дрвја

Одев како дух кој избегал од проклетијата

Чекаќи некоја нова курва,да пушти апеж,или бакнеж

Прашуваќи низ полупијани и полутрезните усни

Кажими и покажими што е тоа Љубов

За јас конечно да дознаам што е тоа омраза

И повторно,темнина

Возбуда,малку очај,и малку некорисен грев

Покрај нас стара хартија,со полузавршени песни

За океаните,и реките без сеќавање

Непрокопсан,и таа непрокопсана

Пееме двајцата нескладно

Со главите во облаци до осамнување

Бараќи го стопанот на времето

Прашуваќи го,што сакаме воопшто,кога иако немаме желби

Обично,додека глаголам бавно,разбирливо

Палецот и показалецот пишуваат на небото

Но сега тупаницава стегната е

Што навистина повторно се стретнувам со сопствениот живот

Кој е некоја непозната човечка драма

Или курва во лита облека

Со прозирна чаша во раката

Наздравуваќи за изумреното и нероденото.

Кројачи на Судбината

Не го убивајте мојот ден

Зошто ми ги носи сите летни спомени

Уверен сум во ова,и

Ќе морам,тогаш да се одрекнам од желбите

И да станам крвник

Та

Ќе ја распарарам,онака без чуство ноќта

Оставаќи ја да се влечи ранета по разјадена калдрма

И на месечината ќе и ги ископам очите

Гледаќиве од заодот,како ве прогонуваат

Полутемните сокаци исполнето со гладни сенки.

Не ми ги сечете нишките од времето

Зошто секогаш таму го играм забранетиот танц со светлината

И му шепотам со болката под третото ребро

Ова во вениве,не е моја крв,којзнае

Можеби е само пелин со црвена боја

Уверен сум во ова,и

Ќе морам да го оставам за вас скиснатото вино

Кое за миг ќе ви ја украде срдечната смеа од усните.

Ме демните

И мене и другите

Ако

И треба,оти

Згрчени под товарот на своите сенки

Кои повеќе ви се мачители

Со вашата пирејска жилавост ,која никнува насекаде

Во секоја пукнатина на деноќието

Ве тера никогаш да не прашувате колку е часот

Уверуваќи се себеси

Дека сте вешти кројачи на Судбината.

Дојдов со своите гревови

Евеме

Дојдов со своите гревови

Оставаќи  ја планината да ја истресе од себе

Отровната магла врз голите врвови

Дојдов

Несакаќи да гледам како гази ,како смрт

Студеното сеќавање во кое сеуште е втиснат твојот лик.

Да

Му бев товар и на небото,таму

Евего сега се дига и спушта рамномерно

Топеќи ги бигоросаните воздишки со пролетнава роса

И земјата од сето ова смекна.

Ја стискам силно цигарава со усните

Слушаќи го безгласното смеење на некој слеп скитник

Кој така го искажува својот јад

Но падната ѕвезда ме теши

Заплачи

За да не бидеш тежок како нечија судбина

Заплачи

Заедно како некогаш со својата сенка

Ќе видиш

Ќе се сурнат гревовите кон минатото.

Се испомешаа дните

Се испомешаа дните

А ти

Непоканета дојде во сонот

И небаре си неприкосновен господар на мракот

Загалопира со твоите игри

Потсмеваќи се притоа на изгревот

Низ твојот Величенствен танц со љиљаците

И тогаш

Повторно

Живите кругови замреа

Од врелината на твојата пустина што ја носеше

Во душата каде молкот се влечи

Соземисе

Ти глаголеше сказанието ненапишано

Твојата ѕвезда падна

Од пехарот каде пиеше слава

Се цеди црна крв

Соземисе

Додека сеуште не те извлекле од утробата на времето

Ете

Се испомешаа дните

Додека ноќите беа без омарнина

Малку поинакви