четвртак, 03. новембар 2016.

Жалам-Нежалам




Полека
Моето време одминува
За вашето незнам
Но
Во сета оваа збрка на мигови
Сепак си кажувам сам на себси
Жалам
Што никогаш не го допрев дното
На морето
Кое секогаш ме заплискуваше со топли бранови
Нежалам
За сите солзи што ги пролев во пеколот
Некако огновите беа подносливи со тоа
Жалам
За модринките што ги добив
Кога клечев пред портите на Рајот
А немав храброст да зачекорам во него
Нежалам
За ноќите
Кога со демоните пиев кислево вино
Ги учев така полесно лажните пријатели
Жалам
што понекогаш не чекорев со Ангелот
но патиштата трливи по кој тој газеше ме плашеа
нежалам
и сега
што го арчам ова време
но жалам
што позади мене има уште многу реки со мастило
кои и ним времето ќе ги одмине



Нема коментара:

Постави коментар

Дали ова навистина е Љубов

Ти не плачи,само насмевнисе И помисли за денот Кога ќе се стретнеме Таму каде што Сонцето никогаш не заоѓа И ноќта никогаш н...