четвртак, 28. јул 2016.

Пупките на Човековиот Род



Една по друга,се менуваа ноќите,во кој беа патоказите
Кон сите ѕвезди и сонцето
Во тие ноќи беа завиткани пупките на Човековиот род
Не ги разбирав во почетокот
Но мојот поетски занес,како да беше код кој ги отвараше
Но малку ми помогнаа и очите со својата благост

Еххххххххх,и неможете да претпоставувате
Додека не ги допрев,бев Тажен Орфеј
Кој можеше со сопствената крв и ликот да си го измие од тага
И секое мигојавјение да го згазам бездушно
Ехххххххххххххххх,дозревала иднината во нив
Та кога ја доживеав стварноста,и преданијата воскреснаа.

Знам,Дедо Здраве,или Поп Цветко напати ме прекоруваа
И го бркаа заедно Улавиот Петко кој се потсмеваше
Не е убаво денес,кажуваа,Поет да бидеш
И да гинеш пред сите неродени столетија
Султани да те пизмат,душмани да те продаваат
Лицемери да те исмејуваат,час ти веруваат,час те мразат
Пред луѓето како стока да те изложуваат
А ти,со земјата се ородуваш за ним,преданија плетеш
Светители од Небото симнуваш,и кога е запурничаво
И кога кисели дождови те мијат,и голтките на двата света ги пиеш
Паганска песна пееш
И пред олтар се молиш
И севезден поетското проклетство те морничави
Но сепак знаеш дека ги дозна сите вистини за душата
Но ги таиш,бидеќи светот е повеќе пакосен отколку дарежлив
Знаеш,поголем си од многумина
Тоа и Смрта ти го кажува,затоа заедно со неа со пехарот наздравувате
И навечер спокојни очите ги затвораш
Кажуваќи си,гревота е да бегам од небото.

Јас ќе замолчам,гледаќи ги пупките со болскот
Вие слушајтеги утре моите близнаци
Штурците и гавраните како ќе пеат со занес.




Нема коментара:

Постави коментар

Пробај да заплачеш

Пробај да заплачеш Исто онака Како што секогаш плачевме во оние денови Кои небеа дождливи Знаеш Земјата не го бараше тоа о...