четвртак, 28. јул 2016.

Пупките на Човековиот Род



Една по друга,се менуваа ноќите,во кој беа патоказите
Кон сите ѕвезди и сонцето
Во тие ноќи беа завиткани пупките на Човековиот род
Не ги разбирав во почетокот
Но мојот поетски занес,како да беше код кој ги отвараше
Но малку ми помогнаа и очите со својата благост

Еххххххххх,и неможете да претпоставувате
Додека не ги допрев,бев Тажен Орфеј
Кој можеше со сопствената крв и ликот да си го измие од тага
И секое мигојавјение да го згазам бездушно
Ехххххххххххххххх,дозревала иднината во нив
Та кога ја доживеав стварноста,и преданијата воскреснаа.

Знам,Дедо Здраве,или Поп Цветко напати ме прекоруваа
И го бркаа заедно Улавиот Петко кој се потсмеваше
Не е убаво денес,кажуваа,Поет да бидеш
И да гинеш пред сите неродени столетија
Султани да те пизмат,душмани да те продаваат
Лицемери да те исмејуваат,час ти веруваат,час те мразат
Пред луѓето како стока да те изложуваат
А ти,со земјата се ородуваш за ним,преданија плетеш
Светители од Небото симнуваш,и кога е запурничаво
И кога кисели дождови те мијат,и голтките на двата света ги пиеш
Паганска песна пееш
И пред олтар се молиш
И севезден поетското проклетство те морничави
Но сепак знаеш дека ги дозна сите вистини за душата
Но ги таиш,бидеќи светот е повеќе пакосен отколку дарежлив
Знаеш,поголем си од многумина
Тоа и Смрта ти го кажува,затоа заедно со неа со пехарот наздравувате
И навечер спокојни очите ги затвораш
Кажуваќи си,гревота е да бегам од небото.

Јас ќе замолчам,гледаќи ги пупките со болскот
Вие слушајтеги утре моите близнаци
Штурците и гавраните како ќе пеат со занес.




Нема коментара:

Постави коментар

Песна во чест на сите курви

Кои гребат по рамењата,оставаќи траги длабоки Кои те тераат да останеш заробен помеѓу нивните бедра Да тие Кои се чуден спој на ...