субота, 30. јул 2016.

Пусто решив да бидам Поет




Ми се фати јазикот од премаленост
Помогнетеми да го извлечам од устата
Пусто решив да бидам Поет
А тоа беше во Праисконот
Па наместо да ревам кога сум обеспокоен
Со зборови да го распарам времето на пола
И лесно да ја напишам линијата на Животот и на Небото
Не ми смета ,така мислам Смарагдниот прстен на раката
Подарок од Самовилата Агапи,да ме чува ете од Проклетијата на Поетите
И да не играм како збрлавен на дожд
Туку само со врвовите на прстите да ги допирам капките
Во кој се кријат сите некажани зборови

Вие пиштете од утробата браќа и сестри
Ваша е измамата додека сте живи
Неутешните души ги слушав кога кобнички зборуваа
А ним Смрта им ја кажала Вистината
Би било злостроство за ова подоцна да дознаете

 Само Смрта и Вечноста се тие кои некого го нарекуваат Поет
И името негово го втиснуваат засекогаш во Каменот
А вие дотогаш
Вашите нејасно развлечени зборови расфрлајтеги
Бидеќи не сте сеуште измиени со молитво исцедени од тагата
Јас знам
Во ноќта ја слушате својата песна,со разденување ја заборавате
А сепак ги подавате рацете кон сите сеќавања повторно да воскреснат

Јасно е
Ве демне вашиот безумен уплав на заборавот
Та зборувате дека Душата е црвена,жолта,и дека се предавате на Оганот
И пресметано се ослободувате од вашите создадени стихови
Во кое е барањето за земна лицемерна почест
Ви се чудам
Мафтате со ветерот,додека огништата се гасат насекаде
А вие опуштено воздивнувате,сонуваќи како седите на врвот од светот
Разберете.не сум подбивник со арамиска душа
Туку ви кажувам,

Какви се оковите во кој е окован Поетот додека го има перото во рака.


Нема коментара:

Постави коментар

Да можев да се заљубам сам во себеси

Да можев да се заљубам сам во себеси Никогаш,ама никогаш немаше да се повредам толку силно Да можев да се заљубам сам во себеси,ќе тре...